Schattige animatie met duidelijke boodschap

Ponyo bevat een educatieve boodschap die er dik bovenop ligt: Je moet iedereen nemen zoals hij of zij is. Deze wijze les is niet nieuw, maar je kunt erop vertrouwen dat regisseur Hayao Miyazaki er een surrealistisch, magisch verhaal omheen verzint. Anders dan Miyazaki's Spirited Away en Howl's Moving Castle is Ponyo geschikt voor de allerkleinsten.

De vijfjarige jongen Sosuke woont aan zee en vindt op een dag een rode goudvis die vastzit in een glazen pot. Hij besluit om het visje te redden en geeft haar de naam Ponyo. Dan staat er een roodharige man in een gestreept pak bij Sosuke in de tuin. Het is Fujimoto, de vader van Ponyo, die ooit mens was en nu in de zee leeft. Hij wil dat Ponyo terug naar de zee komt en hangt de schurk uit om zijn zin te krijgen. Maar het kleine visje is vastbesloten om een mensenmeisje te worden.

Dit verhaal doet heel erg denken aan De kleine zeemeermin van Hans Christiaan Andersen en het is dan ook Miyazaki's bedoeling om het aloude sprookje nieuw leven in te blazen. Ponyo wil net als de kleine zeemeermin van de vrije zee naar het vaste land waar regels heersen.

De zee is de ideale wereld en bestaat uit grillige vormen en vrolijke kleuren. Het land is juist een donkere, rechtlijnige plek waar de kwade egoïstische mensen leven. Deze twee werelden komen logischerwijs samen in de vorm van de liefde tussen Ponyo en Sosuke. Voeg daarbij de surrealistische muziek van Miyazaki's huiscomponist Joe Hisaishi en het sprookje is compleet.

De film staat symbool voor de tijd waarin we leven. De ouderen in het verzorgingstehuis zijn door hun kinderen in de steek gelaten en zitten de hele dag in hun rolstoel naar zee te staren. Hoewel het in Japan (waar de film zich afspeelt) heel gewoon is om je ouders in huis te nemen, hebben we het in de hedendaagse maatschappij te druk voor anderen gekregen, wil Miyazaki met Ponyo zeggen.