Een epos of heldendicht is een uitgebreid, poëtisch relaas over de avonturen van een held of soortgelijk figuur. Het tweeluik van Steven Soderbergh over rebellenleider Che Guevara laat zich goed onder die noemer vangen. In Che: Part One was te zien hoe Guevara zijn mannen naar de overwinning leidt tijdens de Cubaanse revolutie. De film eindigde met de triomftocht naar Havana, januari 1959. De strijd is gestreden en Che en zijn volgelingen gaan op weg naar de hoofdstad, waar Fidel Castro tot nieuwe machthebber zal worden uitgeroepen.

Maar dat is niet waar Che: Part Two de draad weer oppikt. Soderbergh maakt een sprong in de tijd en gaat verder in 1965. Het jaar dat Guevara Cuba verlaat en vermomd afreist naar Bolivia om daar een nieuwe revolutie te beginnen. Het stuk geschiedenis dat Soderbergh nu overslaat is echter wel precies de periode waarin Guevara als commandant van het militaire gevangenisfort "La Cabana" verantwoordelijk was voor talloze executies van mensen die bij hem te boek stonden als vijanden van het vaderland.

Deze stroom aan gewelddadigheden, die in Andy Garcia's film The Lost City bijvoorbeeld wel aan bod komt, wordt door Soderbergh niet aangekaart. Het beeld dat hij schetst van Che is derhalve te eenzijdig. De regisseur weerlegt deze kritiek door te zeggen dat hij het puur en alleen over de twee guerrilla-periodes wilde hebben, maar in een ruim vier uur durend epos moet toch ook ruimte geweest zijn om de donkere kant van de iconische revolutionair aan te stippen.

Nu zien we hem weer als gepassioneerde strijder, ditmaal in de Boliviaanse jungle, waar hij leest, schrijft en de boeren helpt. Che wil de revolutie uitbreiden naar heel Latijns-Amerika. Hij gelooft met hart en ziel in zijn idealen en is bereid het leven met zijn gezin in Cuba daarvoor op te geven. De maatschappij moet veranderen door middel van zijn gewapende strijd. Hij vecht tegen onrecht, uitbuiting, kindersterfte en geweld van het leger tegen de bevolking. Hij wil de macht teruggeven aan het volk en gaat over lijken in zijn poging dat doel te bereiken.

Onbreekbare strijdlust
Zijn ideeën slaan echter niet aan in Bolivia en hij wordt er heel anders ontvangen dan in Cuba. Niemand zit op een revolutie te wachten. De boeren zijn argwanend. Ze zijn bang voor het leger, maar minstens zo bang voor de rebellen. Ze willen vooral geen gedoe. Che geeft echter niet op. Soderbergh toont hoe de strijder, in het mooie, soms dreigende landschap, uiteindelijk in het nauw gedreven wordt. Maar zelfs als hij opgepakt is en in gevangenschap zit, blijft hij strijdlustig. Hij is uitgeput, maar niet gebroken.

Waar Soderbergh in deel één Che vooral als leider laat zien, komen er in Che: Part Two voorzichtig ook wat menselijke trekjes naar de oppervlakte drijven. Dit geeft de film een extra dimensie. Het is nu meer dan een gedetailleerd verslag van de strijd van een historisch figuur. Ineens blijkt Che ook een mens te zijn. Zo legt hij even zijn hoofd te ruste bij zijn vrouw voordat hij haar achterlaat en naar Bolivia vertrekt. En in de wildernis reageert Che de frustraties over zijn astma af op een paard.

Het zijn die kleine dingetjes die ervoor zorgen dat Che: Part Two interessanter is dan zijn voorganger. Soderbergh maakt het zichzelf nog wel moeilijk door ook het verhaal van de enige vrouwelijke guerrillastrijder Tania (Franka Potente) te willen vertellen. En er is een cameo van Matt Damon die eigenlijk alleen maar afleidt. Maar los daarvan slaagt Soderbergh er in het tweede deel van zijn epos beter in om te laten zien dat Che Guevara meer is dan een oppervlakkig T-shirt icoon.