M. Night Shyamalan. Wat is die naam nog waard? Na The Sixth Sense, Unbreakable en Signs werd hij omarmd als ware hij de nieuwe Spielberg. Sinds The Village, Lady in the Water en The Happening is hij voor vele filmfans en -critici als een verloren zoon. Nu is er het door Shyamalan geproduceerde, geschreven en geregisseerde The Last Airbender, een special effects-vehikel naar de populaire Nickelodeon-animatieserie Avatar. Het eindresultaat is koren op de molen van zijn critici.

Het grootste probleem: de regisseur annex scenarioschrijver vergeet een verhaal te vertellen. In ruim anderhalf uur vat Shyamalan twintig Avatar-afleveringen samen door personages onderling informatie uit te laten wisselen. Over de door de Vuurnatie ontketende oorlog met de Waterstammen, het Aarderijk en de Luchtnomaden. Over de jonge Aang, de Avatar die als enige in staat is alle elementen te beheersen en de vrede kan herstellen. Over de twee watertieners Sokka en Katara die Aang bevrijden uit een ijsbal en helpen met zijn missie. Over prins Zuko die verbannen is door zijn vader en pas mag terugkeren naar de Vuurnatie als hij de Avatar gevonden heeft. Over prinses Yue en haar bijzondere band met de Maangeest. En over nog heel heel meer.

Shyamalan gaat erdoorheen als ware het allemaal even (on)belangrijk. Er is geen opbouw en daarmee ook geen urgentie. Elke scène voelt als een losse gebeurtenis in een lange reeks incidenten. Elke dialoog is voorzien van een sloot obligate achtergrondinformatie, opgelepeld door pionnen op een Riskbord. Voor kleine, menselijke details is geen tijd.

Plaatjes vullen geen praatjes
Komt nog bij dat Shyamalan de ernst en kilheid die zijn thrillerwerk kenmerkt ook hier onomwonden doorvoert. Anders dan in de tv-serie is Aang geen nieuwsgierig joch, maar een gekwelde ziel. Sokka maakt geen grappen, maar is vooral heel boos. Katara kan alleen maar verdrietig uit haar ogen kijken. Het maakt de reis er niet meeslepender op.

De special effects, decors, aankleding en actiescènes waarin met water, aarde, lucht en vuur wordt gesmeten, zijn niet onaardig, maar wat is dat waard als de personages en hun avontuur je koud laten? Dat de film achteraf is omgezet naar 3D, daar zie je helemaal niets van.