Wat doe je als je ontdekt dat je helemaal niet zelf verantwoordelijk blijkt te zijn voor een aantal dingen die in je leven gebeuren, maar dat je voorzichtig door krachten van buitenaf een zekere richting in geduwd wordt? Dat is de vraag die Philip K. Dick opriep in zijn korte verhaal 'Adjustment Team' uit 1954, dat scenarioschrijver George Nolfi als basis gebruikte voor zijn regiedebuut. Het werk van Dick wist al eerder filmmakers te inspireren. In 1982, het jaar dat de sciencefictionschrijver overleed, verscheen Blade Runner in de bioscopen, gebaseerd op zijn boek 'Do Androids Dream of Electric Sheep'. Later vormden korte verhalen van hem de bron voor onder meer Total Recall en Minority Report. Nolfi bewerkte zelf het verhaal van Dick en vroeg Matt Damon, die hij al kende van de door hem geschreven films The Bourne Ultimatum en Ocean's Twelve, voor de hoofdrol.

Elke keer als God - of De Voorzitter zoals hij in The Adjustment Bureau genoemd wordt - de mensheid in het verleden zelf hun koers liet bepalen liep het uit op een totaal fiasco. Zo is een eerdere mislukte poging de boeken ingegaan als de Middeleeuwen. Toen hij in de twintigste eeuw opnieuw een stapje terugdeed en vervolgens zag wat mensen elkaar en de planeet aandeden, besloot hij de touwtjes maar weer in handen te nemen. Om ervoor te zorgen dat de zaken op aarde volgens een bepaald plan verlopen, wordt een correctiebureau ingezet. Mannen met hoedjes houden onze gangen nauwlettend in de gaten en mochten we van ons pad afwijken sturen ze ons met behulp van kleine correcties ongemerkt weer in de juiste richting.

Dit vreemde, maar desalniettemin fascinerende uitgangspunt wordt door Nolfi verwerkt in het liefdesverhaal tussen politicus David Norris (Matt Damon) en danseres Elise (Emily Blunt). Ze zijn volgens het overkoepelende grote plan niet voor elkaar bestemd en dienen elkaar slechts één keer te ontmoeten. Maar David, die door een foutje van een correctieambtenaar achter het bestaan van het Bureau is gekomen, laat zich zijn kans op ware liefde niet zomaar ontnemen. Zijn vastberadenheid om Elise weer terug te zien zorgt ervoor dat het correctiebureau steeds meer middelen in moet zetten in hun poging David naar zijn lotsbestemming te leiden.

Controle
Met het idee dat vrije wil slechts schijn is en dat iets kleins als het kwijt zijn van je sleutels of het knoeien van koffie al grootse effecten op de rest van je leven kan hebben, zou iemand als Christopher Nolan wel raad weten. In de handen van George Nolfi pakt het ook niet verkeerd uit, maar het lijkt erop dat hij, net als de Voorzitter, zo af en toe de controle over de door hem geschepte wereld dreigt te verliezen. De logica is her en der ver te zoeken en zodra David deurtjes begint te openen die hem naar allerlei willekeurige plekken in de stad brengen, wordt het allemaal wat te veel. Het valt Emily Blunt, die een overweldigende chemie met haar tegenspeler heeft, zeker niet kwalijk te nemen dat haar personage op die momenten toch een beetje als een kip zonder kop achter haar grote liefde aanrent.

Matt Damon speelt sterk als de charmante, impulsieve David, die zijn aanhangers erop wijst dat hij als politicus wordt neergezet als een product, met een team van marketingstrategen achter zich, die op basis van allerlei onderzoeken besluiten wat voor soort schoenen en stropdas hij het beste kan dragen. David komt dus niet alleen in opstand tegen de van bovenaf opgelegde blauwdruk van zijn leven, maar protesteert in zekere zin ook tegen de publieksmanipulatie die deel uitmaakt van het politieke spel. Hiermee legt Nolfi een interessante link tussen dat wat we weg kunnen wuiven als sciencefiction is en dat wat we, vaak eveneens onbewust, dagelijks voor onze kiezen krijgen.