"Hoe goed je relatie ook is, de reisafstand maakt haar uiteindelijk kapot." Met deze ontmoedigende woorden probeert een van Garretts vrienden hem van zijn roze wolk af te laten donderen. Er zit waarschijnlijk een bikkelharde kern van waarheid in, maar als je naar een romantische komedie als Going the Distance zit te kijken heb je er weinig boodschap aan. Dan wil je hordes violen, romantische etentjes en eindeloze wandelingen aan het strand bij maanlicht. In de opstartfase van de relatie tussen Garrett en Erin (Justin Long en Drew Barrymore) krijgen ze het complete welkomstpakket romantiek te verstouwen. Als Erins stage bij een grote New Yorkse krant afloopt, gooit het lot roet in het eten.

Ze heeft nog zo bij haar baas gezeurd om een vaste betrekking, maar Erin weet niet te voorkomen dat ze in moet checken bij de vlucht terug naar San Francisco. De twee tortelduifjes hebben elkaar zes weken eerder leren kennen in een bar, nota bene vlak nadat Garretts vorige vriendinnetje het net had uitgemaakt. Dat was maar goed ook, want ze was het type vrouw dat mannen met opgeheven handen laat verzuchten dat ze niets van vrouwen begrijpen. Maar Erin is anders en het vuur spat er vanaf tussen haar en Garrett. Het zit zo goed tussen de twee, dat een paar duizend kilometer reisafstand een eitje lijkt. De twee sms'en, chatten en telefoonseksen zich suf, maar de vraag is of hun prille liefde opgewassen is tegen hun gigantische gemis aan fysiek contact.

Bij dit type romkom valt en staat alles met de chemie tussen de twee hoofdrolspelers en op dat punt heb je bij Going the Distance weinig reden tot klagen. Het geflikflooi tussen Barrymore en Long wordt nooit echt vervelend om naar te kijken. Als je dat voor elkaar weet te krijgen dan heb je als regisseur van dit vastgeroeste filmgenre al een streepje voor. Nanette Burstein heet ze dit keer - een vrijwel onbekende naam, vooral hier in de lage landen, al was ze ooit wel in de run voor een Oscar voor één van haar documentaires. Burstein ging in zee met de debuterende scenarist Geoff LaTulippe. De twee hebben erg hun best gedaan om de zaken nu eens anders aan te pakken dan hun vakgenoten. Hierin zijn ze slechts mondjesmaat geslaagd.

Te aanwezige sidekicks
Het type dialogen dat uit de monden van de personages vloeit is voor een romantische komedie verfrissend onconventioneel. Het is onvermijdelijk dat de twee verliefde zielen een stel excentrieke vrienden achter de hand hebben om het verhaal wat op te leuken. Het aantal sidekicks blijft wellicht beperkt tot een handjevol, maar ze weten Going the Distance soms op irritante wijze te kapen. De vage 'Seinfeld'-achtige onderonsjes tussen Garretts vrienden over de meest uiteenlopen niksigheden zorgen voor een komische noot, maar Burstein en LaTulippe hebben moeite maat te houden. Erins zus, gespeeld door een mooi rijpende Christina Applegate, is echter een aan smetvrees lijdende controlfreak die er maar een beetje voor de vorm bijhangt. Applegate is wellicht het meest onbenutte talent dat Going the Distance in huis heeft.

Het zal geen verrassing zijn dat Burstein niet de ruimte heeft genomen om haar personages grondig uit te diepen. Daar is dit ook het type film niet voor. De plot bij romantische komedies is haast nooit wereldschokkend, dus is het de invulling ervan waarop Going the Distance punten moet zien te scoren. Barrymore en Long zijn lekker down to earth, maar worden soms toch aan het werk gezet om zich tot goedkope fysieke humor te verlagen. Zo springt Garrett kort voor een hereniging met zijn lief nog even snel onder het zonnekanon en raakt Erin hem even flink in de lokale bar (met als resultaat wel een geniale grap over Michael Bay). Dit soort misplaatste grappen en de veel te aanwezige bijfiguren halen Bursteins relatiekomedie regelmatig uit het ritme. Baanbrekend is het allemaal niet, maar Going the Distance is amusant en charmant genoeg om je met je date bijna twee uur te vermaken.