Regisseur Pedro Almodóvar is een van Spanjes meest succesvolle exportproducten. Zijn Los abrazos rotos (Broken Embraces), wederom met Penélope Cruz in de hoofdrol, ging op het Film Festival van Cannes in première. Het is de vierde keer dat deze regisseur en actrice samenwerken, maar nergens haalt deze film het niveau van het internationaal zo succesvolle Volver.

Los abrazos rotos is een drama met veel inhoudelijke kenmerken van een film noir en een thriller. Centraal staat regisseur en schrijver Mateo Blanco (Lluís Homar). Veertien jaar geleden verloor hij door een ernstig ongeluk de liefde van zijn leven, Lena (Penélope Cruz), en zijn gezichtsvermogen. De gevolgen van deze gebeurtenis waren zo ondraaglijk dat hij sindsdien verder leeft onder zijn schrijverspseudoniem Harry Caine.

Harry weigert te praten over het verleden en de mensen zijn ondertussen opgehouden ernaar te vragen. De blinde schrijver krijgt regelmatig gezelschap van Diego, de zoon van zijn rechterhand Judit. Aan hem vertelt Harry over de beeldschone Lena, de film die ze samen maakten, hun liefde, Lena's relatie met de bezitterige, rijke zakenman Ernesto Martel en de gebeurtenissen die leidden tot het fatale ongeluk.

Van grappig naar grimmig
Almodóvar heeft een verknipte vertelstructuur gebruikt. Er worden regelmatig sprongen gemaakt tussen het heden en veertien jaar geleden. Zo ontvouwt zich langzaam het drama dat zich afgespeeld heeft tussen de drie geliefden. Los abrazos rotos begint vrij ontspannen, grappig zelfs, maar de toon wordt gaandeweg steeds grimmiger, wanneer Almodóvar steeds meer film noir en thriller elementen introduceert.

Aangezien Mateo en Lena in Los abrazos rotos aan een film werken, geeft Almodóvar via hen gestalte aan zijn eigen liefde voor zijn vak. Saillant detail is dat Mateo zo verliefd wordt op Lena, dat ze zijn muze wordt, zoals we alleen maar aan kunnen nemen dat Penélope Cruz Almodóvars muze is, na zoveel films samen te hebben gemaakt. Cruz vaart er wel bij, maar van Almodóvar is beter werk verschenen.

Ondanks de als altijd sprankelende Cruz is Los abrazos rotos namelijk onbevredigend. Almodóvar heeft er motieven als liefde, verraad, obsessie, mysterie, complexe vader-zoonrelaties en familiegeheimen in verwerkt en het staat bol van symboliek en verwijzingen naar andere films. De makke is alleen het scenario, waarin de ene verhaallijn lachwekkend voor de hand liggend is, terwijl andere vraagstukken moedwillig onuitgelegd blijven.

Het wekt ook de indruk dat Almodóvar er te veel in heeft willen stoppen, waardoor niet één element de kijker werkelijk raakt, ondanks de tijd die hij heeft genomen om het verhaal te vertellen. Met 127 minuten is Los abrazos rotos dan ook een enigszins lange zit.