Regisseur Wes Anderson (The Royal Tenenbaums, The Darjeeling Limited) las Roald Dahls boek Fantastic Mr. Fox toen hij opgroeide in Houston, Texas. De heldhaftige, ijdele meneer vos sprak tot de verbeelding van Anderson en zijn broers. Tunnels graven in de tuin was lange tijd een van hun favoriete bezigheden. Het duurde negen jaar voor Anderson na zijn eerste verzoek toestemming kreeg van Felicity Dahl, de weduwe van de schrijver die in 1990 overleed, om het boek te mogen verfilmen. Het dunne kinderboek dat Dahl in 1970 publiceerde had namelijk niet genoeg inhoud om een volledige speelfilm te worden. Anderson en zijn schrijfpartner Noah Baumbach verbleven twee weken op het landgoed 'Gypsy House' van de weduwe Dahl en voltooiden daar het script.

Kippendief Mr. Fox (George Clooney) heeft zijn vrouw Felicity (Meryl Streep) beloofd om het bandietenpad te laten. Maar na twaalf jaar een brave burger en verantwoordelijke vader voor zijn zoon Ash (Jason Schwartzman) te zijn geweest, begint zijn bloed toch weer te kriebelen. Tegen het advies van zijn advocaat Badger (Bill Murray), koopt hij in een soort van vossen-midlife crisis een te duur huis in een boom tegenover de boerderijen van de boeren Boggis, Bunce and Bean ("one short, one fat, one mean"). Natuurlijk kan hij de verleiding niet weerstaan en beraamt hij een gewaagde overval.

Fantastic Mr. Fox is Andersons eerste animatiefilm. In plaats van gelikte superrealistische computeranimatie heeft Anderson gekozen voor de ouderwetse stop-motion techniek. Tijdrovend, maar karakteristiek. Bij een dergelijk project is het natuurlijk de vraag of het de makers lukt de kijker mee te nemen in het verhaal. De eerste paar minuten heb je mogelijk last van een lichte vervreemding: je zit naar een paar bewegende poppetjes op het scherm te kijken. Maar de vormgeving, de aankleding van de poppen, de details in het decor zijn een visueel feest. En dankzij de uitstekende stemmencast krijgen de personages schwung en een ziel.

De Anderson touch
De actiescènes zijn leuk vormgegeven en de over het algemeen uiterst beschaafde dieren gedragen zich tijdens gevechten en het eten als onvervalste beesten. Alles, van het verhaal tot de vormgeving, tot de stemacteurs, tot de muziek, ademt een creativiteit en een plezier uit. De uitbreidingen van het verhaal vallen misschien in verkeerde aarde bij Dahl-puristen. In het boek heeft de vos bijvoorbeeld vier naamloze welpen, in de film heeft hij er maar eentje: de onaangepaste, geeky Ash, die zich onbegrepen voelt door zijn vader. Maar hoe kun je bezwaar hebben tegen een van de grappigste personages? Ash is hilarisch.

In het anderhalve uur dat de animatiefilm duurt, wordt er geen onvertogen woord geuit - Anderson heeft een inventieve manier van vloeken geadopteerd. In die zin is het goed te doen voor kinderen, maar de humor lijkt vooral gericht op volwassenen. Fantastic Mr. Fox heeft dan ook een uitgesproken Anderson touch, zoals het in al zijn films terugkerende thema van de verstoorde familiedynamiek.

Het ligt in Andersons vermogen om een film te schrijven en te regisseren die zijn eigenzinnigheid, de geest van Dahl en diens aparte gevoel voor verbeelding, en de flair en de humor van George Clooney combineert tot een geslaagd en vooral leuk geheel. Fantastic Mr. Fox is... ja, fantastisch.