Met haar atletische bouw en bewonderde uiterlijk is Angelina Jolie tegenwoordig de enige actrice aan wie Hollywood een hoofdrol toevertrouwt in een peperdure actiefilm. Met Salt krijgt de actrice dan ook een sterrenvehikel toebedeeld dat uit moet groeien tot een Jason Bourne-achtige franchise. Jolie stort zich volledig op de titelrol, maar haar inzet is niet genoeg om de tekortkomingen te verhullen.

Angelina Jolie geeft gestalte aan CIA-agent Evelyn Salt. Na een mislukte missie werkt ze op kantoor en leidt ze een liefdevol bestaan met haar echtgenoot Mike (August Diehl). Wanneer ze op de dag van haar huwelijksjubileum op tijd naar huis probeert te gaan, verschijnt de Russische spion Orlov (Daniel Olbrychski) bij haar werkplek met de wens om over te lopen. Salt start een kruisverhoor en hoort het verhaal van de man aan. Uit zijn relaas blijkt dat de Koude Oorlog ieder moment weer kan oplaaien. In de hoogtijdagen van de Koude Oorlog werden namelijk talloze hoogbegaafde Russische kinderen opgeleid tot Amerikaanse dubbelspionnen. Deze generatie is nu volwassen en staat nog altijd paraat om de westerse wereld op een dag in totale chaos te storten.

Het bizarre verhaal wordt amper serieus genomen door Evelyn, maar het gesprek neemt een onverwachte wending wanneer Orlov haar naam noemt als een van de dubbelspionnen. Luidkeels ontkent Salt deze beschuldigingen. Toch zijn haar collega's genoodzaakt om Orlovs theorie serieus te nemen. Salt kiest ervoor te ontsnappen en slaat op de vlucht. Maar hoewel ze in eerste instantie haar onschuld bepleit, duiken er steeds meer vragen op bij haar collega's over haar (ware) identiteit: is Salt daadwerkelijk een Amerikaanse patriot, of is ze een geniepige Russische dubbelspionne?

Om de daadwerkelijke loyaliteit van Evelyn Salt zo lang mogelijk te verhullen, proberen regisseur Phillip Noyce en scenarioschrijver Kurt Wimmer hun publiek zoveel mogelijk op het verkeerde been te zetten. Na de eindeloze reeks geforceerde ingrepen krijgen we in de finale dan wel een definitief antwoord op het raadsel, maar de motivaties achter haar handelingen worden amper uitgelegd. De flinterdunne karakterisering probeert Noyce te verhullen door de nadruk op de actie te leggen. In dat opzicht heeft de film met Angelina Jolie een troef in handen. Als een hongerige tijger slaat, schopt en schiet zij er lustig op los. Noyce complementeert de fysieke prestaties van zijn hoofdrolspeelster door de actie te tonen in een ruimer kader, in plaats van te vertrouwen op de snelle aaneenschakeling van close-ups die het genre de laatste jaren kenmerkt. Dat hij degelijk stuntwerk verkiest boven een overdaad aan CGI, is ook verfrissend.

Gebrek aan flair
De actie houdt de aandacht gevangen, en toch verraadt de no-nonsensaanpak van Noyce een gebrek aan flair voor het materiaal. Hoewel de titel anders doet vermoeden, weigert de regisseur hardnekkig om de gebeurtenissen met een korreltje zout te serveren. Wanneer de bizarre plotwendingen zich echter beginnen op te stapelen, blijkt Wimmers hysterische scenario te vloeken met Noyces bloedserieuze stijl. Die tegenstrijdigheid leidt tot een flink aantal onbedoeld grappige momenten. Zo worden de jonge Russische spionnen in hun rollen van Amerikaanse modelburgers opgeleid door een strikt dieet van bordspelen en sitcoms, en probeert een voortvluchtige Angelina Jolie blijkbaar niet in de menigte op te vallen door een schreeuwerige bontjas met bijpassende muts te dragen. Deze momenten maken het dan weer moeilijk om dit staaltje opgewarmde Koude Oorlogsparanoia serieus te nemen, en doen dan ook afbreuk aan de spanning.

Toch jammer dat de Australische regisseur Phillip Noyce weer teruggekeerd is naar Hollywood. Buiten het oog van de Amerikaanse filmindustrie is hij namelijk prima in staat tot uitstekende films, zoals het aangrijpende drama Rabbit-Proof Fence (2002) of de claustrofobische thriller Dead Calm (1989). Wanneer Hollywood echter een beroep doet op zijn talenten, is de inspiratie vaak zoek. Het eindresultaat varieert telkens van wanproduct (The Saint, Sliver) tot routineus vakmanschap (de twee Tom Clancy-verfilmingen Patriot Games en Clear and Present Danger). Ondanks de inhoudelijke en stilistische gebreken slaat de balans van Salt net door naar de minst negatieve kant. De actie is namelijk competent ingeblikt, binnen de beperkingen kwijt de cast zich redelijk aan hun taak en het tempo ligt hoog. Maar nergens vlamt het.