Hoe ver ga je als je kinderen ontvoerd worden? Dat is de vraag die centraal staat in de Nederlandse productie Kom niet aan mijn kinderen. Het verhaal is gebaseerd op de waargebeurde tragedie van Janneke Schoonhoven wiens twee kinderen door de vader ontvoerd werden naar Syrië en daar werden vastgehouden. De zaak hield de gemoederen in Nederland flink bezig en zelfs toenmalig minister van Buitenlandse Zaken Bot heeft zich ermee bemoeid. Dat heeft uiteindelijk zijn vruchten afgeworpen want in 2006 kwamen de kinderen na een ontvoering van tweeënhalf jaar, onder grote belangstelling van de vaderlandse pers, terug naar Nederland.

In de film is Janneke Schoonhoven omgedoopt tot Hanne (een rol van Karina Smulders), de moeder van Azim en Bibi. Hanne's ex-man Nizar (Cahit Ölmez) komt op een dag langs om de kinderen mee te nemen naar Euro Disney. Nadat Hanne een tijd niets heeft gehoord, krijgt ze eindelijk bericht: Nizar heeft Azim en Bibi meegenomen naar Damascus omdat hij in Nederland bedreigd zou worden en geen andere keus had.

Hanne beseft nog niet gelijk dat haar kinderen echt ontvoerd zijn, maar besluit wel om naar Syrië te gaan met adviseur Wouter Simons (Thom Hoffman) om ze te zoeken. Middels leugens en het bespelen van Hanne en de kinderen houdt Nizar de ontvoeringsituatie in stand. Wat volgt is een jarenlang gevecht waarbij Hanne moet opboksen tegen de Syrische wetgeving, ambassades, haar ex-man en de sluimerende gevoelens voor hem die nog aanwezig zijn.

Naïviteit
Ondanks het aangrijpende onderwerp van kindontvoering heeft regisseur Ron Termaat de nodige moeite om het drama van Hanne goed neer te zetten en invoelbaar te maken. Dit komt vooral door het tegenvallende scenario die de diepte van de relatie tussen moeder en kinderen maar moeilijk weet te vatten en in algemeenheden blijft steken. Bovendien is er te veel aandacht geschonken aan de naïviteit van het hoofdpersonage. Alle leugens van Nizar ten spijt, blijft ze tot vervelens toe maar gevoelens voor hem koesteren en ziet ze daardoor lang niet altijd de ernst van de situatie en de mogelijkheden om wellicht haar kinderen eerder terug te krijgen. Zelfs adviseur Simons (een prima rol van Hoffman) kan niet tot haar doordringen. Karina Smulders weet te overtuigen als Hanne maar kan desalniettemin niet voorkomen dat haar personage bij de kijker soms het bloed onder de nagels vandaan haalt.

Daarnaast is er een nog veel fundamenteler punt dat de productie dwarszit. Het is namelijk zonde dat de happy end van deze tragedie al vanaf het begin vaststaat. Dit ondermijnt veel van de spanning en drama en regisseur Ron Termaat heeft daar lang niet altijd een antwoord op. Alleen in de slotsequentie, wanneer de kinderen zelf voor hun vrijheid vechten, weet Termaat de aandacht van zijn kijker echt goed te vatten en vast te houden.

Los van de niet vlekkeloze uitvoering lukt het de regisseur wel goed om te laten zien welke obstakels - van leugens tot bureaucratie - Hanne allemaal heeft moeten overwinnen en dat een wanhopige moeder zich niet zomaar opzij laat zetten. Maar het belangrijkste is dat Kom niet aan mijn kinderen de aandacht vestigt op de problematiek van kindontvoeringen: elk jaar zijn er weer 150 tot 200 kinderen die onrechtmatig door de ouders worden meegenomen.