Al sinds de jaren veertig probeert Walt Disney het sprookje Rapunzel van de gebroeders Grimm te verfilmen, over het prinsesje met de lange gouden lokken dat gevangen wordt gehouden in een hoge toren. Maar door de meters haar die hiervoor geanimeerd moesten worden, is het nu pas mogelijk om het meisje tot leven te wekken. Het resultaat is een instant Disney classic. Dit komt niet alleen door de gedetailleerde animatie, maar ook door het lef dat de studio onder leiding van John Lasseter hier toont. Aan het bekende sprookje zijn niet alleen bijfiguren toegevoegd, maar ook de nodige sarcastische humor. Het eindresultaat is een prinsessenfilm die ondanks het bekende verhaal toch weet te verrassen.

Wanneer zijn zwangere vrouw ziek wordt, geeft de koning haar de magische plant die peetmoeder Gothel gebruikt om een jeugdig uiterlijk te behouden. Hierdoor wordt prinses Rapunzel geboren met magisch haar. Anders dan in het sprookje van de gebroeders Grimm wordt de koning vervolgens niet verplicht om zijn dochter weg te geven aan de boosaardige Gothel, maar besluit de peetmoeder het meisje te ontvoeren. En niet een knappe prins komt vragen of Rapunzel haar lange haar naar beneden wil laten, maar een beruchte dief.

De vorige prinsessenfilm van Disney, The Princess and the Frog, was niet zo succesvol. Dit kwam door de serieuze toon, het té Amerikaanse verhaal en een opvoedende boodschap die er wel erg dik bovenop lag: je moet hard werken om je dromen waar te maken. Rapunzel heeft dezelfde boodschap, maar scenarist Dan Fogelman (Bolt) laat het zien in plaats van het te vertellen. Bijvoorbeeld wanneer Rapunzel het liedje 'When will my life begin?' van Disney-componist Alan Menken zingt, over de droom van een leven buiten de toren waarin ze is opgegroeid.

Veilige thuishaven
In het nummer 'Mother Knows best' wordt duidelijk waarom de prinses al die jaren niet wilde ontsnappen: alles buiten de toren is gevaarlijk. De reden waarom Rapunzel uiteindelijk toch haar veilige haven verlaat, is minder geloofwaardig. Ze wil de lichtjes zien die elk jaar, toevallig op haar verjaardag, met duizenden de lucht in gaan. Ze kan ook gewoon uit het raam kijken? Hoe dan ook, de prinses trekt de wijde wereld in opdat het avontuur echt kan beginnen.

Rapunzel is uiteindelijk een bijzonder sterke film geworden, doordat alles en iedereen in balans is. Peetmoeder Gothel is streng en zegt dat Rapunzel naar haar moet luisteren, maar tegelijkertijd is ze poeslief. Redder in nood Flynn Ryder is een bad boy, maar stiekem ook een romanticus.

Belangrijke bijfiguren
Het verhaal is harmonieus doordat de spannende momenten worden onderbroken door een lach, precies wanneer je dit niet verwacht. Maar nergens wordt Rapunzel flauw. Anders dan Dreamworks, gebruikt Disney zijn bijfiguren niet als moppentappers maar als belangrijke elementen van het verhaal, zoals de kameleon Pascal die voor zijn bazin opkomt wanneer dat nodig is. Daarnaast spelen het vastberaden politiepaard Maximus en de goedaardige boeven uit stamcafé 'The Snuggly Duckling' een grote rol. Iedere dief heeft een karaktereigenschap meegekregen, zo is een van hen verzot op porseleinen eenhoorns.

De gedetailleerde animatie brengt alle figuren en liedjes samen tot een geheel. De schilderkunst van Rapunzel is dromerig en lijkt wel op een aquarel, terwijl het café heel donker en met veel detail is vormgegeven. Het mooist is nog wel de romantische scène met de 46.000 lampionnen. Alle lichtjes zweven afzonderlijk door de lucht en het licht reflecteert op het water. Maar de allergrootste uitdaging was het animeren van 140.000 losse haren die samen twintig meter lang zijn. Zonder de nieuwste animatietechnieken was het nooit gelukt om met een kapsel emotie uit te drukken. En dan was Rapunzel nooit zo haarfijn in balans geweest.