Door recente blockbusters over avontuurlijke Hobbits en een uit de kluiten gewassen gorilla zou je bijna vergeten dat Peter Jackson ooit zijn carrière als filmregisseur op een veel bescheidener schaal begon. Zes jaar voor zijn grote doorbraak met de baanbrekende The Lord of the Rings-trilogie leverde Jackson het wonderschone Heavenly Creatures af. Het was niet alleen het filmdebuut van Kate Winslet, maar ook het bewijs dat Jackson samen met levens- en schrijfpartner Fran Walsh in staat was een verhaal goed neer te zetten.

Toen de berichten kwamen dat het eerstvolgende project dat Jackson na zijn high-tech remake van King Kong zou aanpakken de verfilming van het boek The Lovely Bones van Alice Sebold zou zijn, hoopte iedereen toch een beetje op een tweede Heavenly Creatures. Het verhaal over een vermoord meisje dat vanuit het hiernamaals haar familie maar ook haar moordenaar in de gaten houdt, leent zich perfect voor een fijnzinnige kleinschalige aanpak. Precies wat Heavenly Creatures zo indrukwekkend maakte. De filmversie van The Lovely Bones laat nog flarden van de 'oude' Peter Jackson zien, maar wordt geplaagd door een te groot budget dat juist de fantasie en inventiviteit te veel aan banden legt.

Het draait allemaal om de veertienjarige Susie Salmon, vertolkt door de opvallend volwassen geworden Atonement-actrice Saoirse Ronan. Ze kondigt in een veelvuldig ingezette lijzige voice-over al gelijk aan dat ze vermoord gaat worden. Als het moment eenmaal daar is en we eigenlijk alleen maar weten door wie ze van kant gemaakt is, moet Jackson zijn aandacht zien te verdelen tussen het gezin Salmon (aangevoerd door Mark Wahlberg en Rachel Weisz) dat langzaam uiteenvalt en de tijd die Susie in limbo door moet zien te komen. Terwijl vader Jack voor rechercheur gaat spelen door naar de dader te gaan speuren, trekt moeder Abigail het allemaal niet meer en moet zelfs oma (Susan Sarandon) eraan te pas komen om de boel in het gareel te houden.

Stuk geschaafd
Jackson werkte naast Walsh opnieuw samen met derde schrijfpartner Philippa Boyens (tevens The Lord of the Rings en King Kong). Het team heeft zijn best gedaan zo gedegen mogelijk de roman van Sebold naar een filmscript te vertalen, maar het daarmee een beetje stuk geschaafd. Je krijgt sterk de indruk dat het schrijftrio zich te veel heeft laten gaan in compromissen zoeken en uitvoerige overlegdrang, vooral bij de scènes waarin Susie zich tussen hemel en aarde bevindt. Het gaat eigenlijk vooral goed en geordend als Jackson maar één verhaallijn aan zijn hoofd heeft. De eenvoudige rechtlijnige introductie van zijn Susie, compleet met bijbehorende tienergrillen en kalverliefdes, is namelijk aangrijpend en charmant.

Maar op het moment dat het gezinsdrama van een vermist en vermoord kind de strijd aan moet gaan met de weldadige fantasiewereld waarin het dode meisje zich inmiddels bevindt, gaat het mis. Filmstudio's Paramount en DreamWorks hebben Jackson simpelweg te veel geld ter beschikking gesteld en daarmee creativiteit willen forceren. Het ziet er allemaal oogstrelend uit, maar toch bekruipt je het gevoel dat een fantasiewereld toch het beste tot zijn recht komt in - het woord zegt het al - je eigen fantasie. In plaats van de verbeelding te prikkelen, kauwt Jackson je het voorgeborchte waarin Susie op zoek naar antwoorden gevangen wordt gehouden minutieus voor. Pas naar het einde toe als Susies wereld interactie heeft met de onze, weet de regisseur weer de juiste snaar te raken.

Indrukwekkende Tucci
Stanley Tucci, die in de ondankbare rol van moordenaar mocht kruipen en daarvoor een Oscarnominatie opstreek, verdient naast Roman en Sarandon nog wel de meeste lof. De acteur is haast onherkenbaar gemaakt en weet vertopt achter een raar gebitje, dikmaakpak en toupet een enorme engerd van een buurman neer te zetten. Het type dat aanschuift bij de buurtbarbecue en lekker een end weg praat, maar je ondertussen ook een onbehaaglijk gevoel bezorgt. Tucci's performance steekt schril af tegen het houterige acteerwerk van vader Wahlberg (die acteur Ryan Gosling op het laatste moment verving).

Met The Lovely Bones probeert Jacksons gekunsteld zijn visuele verbeeldingskracht te combineren met zijn op zich uitstekende vertelvermogen. Visueel spat het van het scherm, maar het eindresultaat doet onevenwichtig, kil en afstandelijk aan. Van het gezin dat uiteen wordt gereten door onbeantwoorde vragen en een gebrek aan communicatie uit het boek krijgen we slechts heel sporadisch wat mee. The Lovely Bones zou in handen van een minder kundige regisseur er echter nog veel slechter aan toe zijn geweest. Jackson heeft een degelijke film afgeleverd, maar had misschien niet aan het boek van Sebold moeten beginnen omdat het simpelweg onverfilmbaar is.