« Terug naar de filmpagina ****

Studio 100 onderschat haar doelgroep

door Arjan Welles
De razend populaire Nederlands/Vlaamse jeugdserie Het huis Anubis mocht zich ruim een jaar geleden al verheugen op een eerste bioscoopfilm, het matig ontvangen Pad der 7 zonden. De serie over het internaat Abubis was drie seizoenen lang omgeven met Egyptische thematiek. De tweede film, wederom gemaakt in samenwerking met het Vlaamse Studio 100, breekt met deze traditie door een geheel ander type verhaallijn te presenteren. Dit is wellicht ingegeven door de afgesloten verhaallijn van het derde seizoen van de serie en de herstart die de serie volgend jaar zal ondergaan.


Dit keer gaan de jongeren van Anubis - de naam valt geen enkele keer - bij wijze van verjaardagsfeestje naar een heus spookkasteel. Wie de Arghus uit de titel is en waarom hij zin op wraak wordt al vrij snel duidelijk uit de sfeervol geschoten proloog. Deze zonderlinge jongen woont samen met de oude wetenschapper Manus (Bram van der Vlugt) in een groot afgelegen landhuis. De kinderen in de buurt willen graag met Arghus buitenspelen en ontroerd door deze handreiking stemt Manus toe dat de jongen naar buiten mag, maar wel voordat het licht is. De kinderen blijken helemaal niet van plan te zijn een potje te gaan touwtjespringen met Arghus, maar binden de jongen vast aan een boom, vastbesloten hem te kunnen ontmaskeren als vampier.

Vervolgens springt terugkerend regisseur Dennis Bots naar het heden. De pubers van Anubis liggen wat te luieren in het gras en ze zijn op zoek naar een geschikt cadeau voor de jarige Appie (tegenwoordig gespeeld door Kevin Wekker). Een van hen komt op het lumineuze idee om een gigantisch spookhuis af te huren. Het laat zich gemakkelijk raden dat dit het huis uit de proloog betreft. Eenmaal aangekomen bij het griezelslot wachten de jongeren tot het twaalf uur wordt. De advertentie vertelde namelijk dat dan pas het echte werk zou gaan beginnen. In eerste instantie is het nog lachen geblazen, maar dan komen de Anubis-bewoners erachter dat er iemand in het huis een gemeen spelletje speelt en niet van plan is de bezoekers weer te laten vertrekken.

Tweedimensionale alterego's
Zelfs voor kijkers die nog nooit één scène van de televisieserie of Pad der 7 zonden hebben gezien is De wraak van Arghus uitstekend te volgen. Het helpt dan ook enorm dat de personages van 'Anubis' allemaal behoorlijk uitgesproken persoonlijkheden hebben en er is dus weinig introductie nodig is. Daarmee hebben de bedenkers en scenaristen wel meteen een grote misser te pakken, want de jeugdige acteurs moeten wederom met flinterdunne tweedimensionale alter ego's aan de slag. Het acteerwerk is op momenten abominabel, waarbij Loek Beernink in de rol van de slimme Nienke een zeer welkome uitzondering is.

De jeugd, waarvoor deze tweede film toch vooral bedoeld is, zal het allemaal weinig kunnen schelen. Vanuit hun gezichtspunt bekeken zal De wraak van Arghus een grappige, onderhoudende en spannende film zijn. Vraag is alleen of de schrijvers hun doelgroep niet een beetje onderschat hebben. Het verhaal, dat met wat slim copy-paste-werk van wat heftigere genregenoten zoals House of Wax en The Haunting 'geleend' is, is op sommige punten wellicht net een tikkeltje te kinderachtig. Het kan komen door het onschuldige aandoende Studio 100-sausje. Deze producent heeft niet altijd door heeft dat kinderen tegenwoordig best wel wat gewend zijn en veel kunnen hebben, mits het maar gedegen is opgebouwd.