De succesvolle introverte architect Mathieu Liévin (Yvan Attal) slaagt erin in relatief korte tijd zijn leven radicaal ondersteboven te gooien. Zijn moeder ligt in het ziekenhuis en haar lijdensweg zal niet lang meer duren. Als hij in het dorpje waar zijn doodzieke moeder woont orde op zaken stelt komt hij zijn oude jeugdliefde Maya (Valeria Bruni Tedeschi) op straat tegen. De twee wisselen alleen blikken uit, maar eenmaal thuis gekomen hangt ze al snel aan de telefoon. De exen hebben overduidelijk nog het een en ander af te ronden en besluiten met elkaar af te spreken.

Mathieu rijdt na een gemiste afspraak die in de dorpskroeg plaats had moeten vinden naar het huis van Maya in de bossen. Ze heeft inmiddels een onbeholpen ploert van een wijnhandelaar aan de haak geslagen. De ontmoeting tussen Mathieu en Maya mondt, mede door de afwezigheid van Maya's man, uit in een heftige vrijpartij. Een complexe maar hartstochtelijk affaire is het gevolg. Mathieu wringt zich in de meest onmogelijke bochten om de geheime relatie voor zijn eigen vrouw Lisa verborgen te houden. De vraag is alleen meer of Maya eigenlijk wel echt weet voor wie of wat ze moet gaan.

Hoe hartstochtelijk filmliefhebber je wellicht ook moge zijn en hoe veelzijdig de Franse cinema ook is, niet iedereen trekt de manier waarop de Fransen hun liefdesdrama's aanpakken. Bij Les regrets van Cédric Kahn kun je je echter nog best wat voorstellen van die misplaatste generalisatie. Valeria Bruni Tedeschi blijft een intrigerende verschijning die zelfs in Ozons 5x2 nog het enige lichtpuntje bleef, maar in Les regrets is het relatief eenvoudig een intense afkeer voor haar personage te ontwikkelen.

Geraffineerd en naïef
De manier waarop Maya namelijk met Mathieu speelt is op zijn zachtst gezegd onvoorstelbaar en wispelturig. Je zou haar na wat zorgvuldigere analyses zelfs geraffineerd of gewoon goed gek kunnen noemen. Het gedrag van Mathieu, die er zelf elke keer weer instinkt en met Maya's spelletjes meegaat, grenst domweg aan naïviteit en kortzichtigheid. Hij verzint dan ook tegenover Lisa de grootste smoezen om maar een halfuurtje met Maya in de restauratie van het treinstation of decadente hotelkamers te kunnen doorbrengen. Hiermee brengt hij niet alleen zijn huwelijk gevaar, maar ook zijn carrière omdat een belangrijke opdracht in het honderd dreigt te lopen.

Kahns eigen scenario wordt bevolkt door personages die je op psychologische wijze het bloed onder je nagels vandaan kunnen halen of je op je voorhoofd doet slaan van ongeloof. Maar als de regisseur annex schrijver je eenmaal aan zijn kant heeft gekregen en je de volslagen willekeur en tumult van de affaire voor lief neemt, blijft met Les regrets een intrigerend en vurig liefdesdrama over. Daarbij helpt het enorm dat Bruni Tedeschi en Attal onderling een sterke chemie hebben. Alles valt en staat namelijk met de geloofwaardigheid van hun relationele gehannes. Les regrets is vast niet ieders meug, maar is voor de Franse cinema onconventioneel onfilosofisch en impulsief.