Recensie - Impostor (2002)
Zoveel toekomstfilms, zoveel toekomstmogelijkheden. Een film als 'Impostor' maakt maar weer eens duidelijk hoeveel er komt kijken bij de produktie van de gemiddelde serieuze science-fictionfilm. Want niets staat vast. Men speculeert over het gezicht van de toekomstige aarde en haar bewoners. Hoe woont men in de toekomst? Hoe kleedt men zich? Wat stopt men in wat voor apparaat om wat voor muziek te horen? Het is niet niks.
Op de authentiek futuristische maatschappij van 'Impostor' valt niets aan te merken. Net als met de hippie-kapsels van de eerste Starwars films zullen we hier misschien over twintig jaar anders over denken; voor de hedendaagse kijker zijn de decors en aankleding allemaal zeer bevredigend.
In de spectaculaire opening van de film wordt in vijf minuten duidelijk gemaakt hoe de oorlog met de buitenaardse beschaving is ontstaan en welke gevolgen ze heeft gehad voor de mensheid.
Dit zeer weidse overzicht wijst op bedrieglijke wijze in de richting van een ruimte-oorlogsfilm, inclusief duellerende ruimteschepen en bombardementen van planeten. Het verhaal versmalt zich echter na de introductie van hoofdrolspeler Spence Olham (Gary Sinise)en zijn vrouw Maya (Madeleine Stowe) tot een bijna traditionele achtervolgingsthriller, en geen ruimteschip komt verder meer in beeld.
Waarom dan al die moeite? Waarom kan men niet gewoon het verhaal in de huidige tijd plaatsen? Omdat niets een beklemmender sfeer oproept dan de 'mysterieuze toekomst'. Waar alles waarschijnlijk van roestvrij staal is en alle kasten in de muur weggestopt zitten. Het verhaal, dat niet verschrikkelijk origineel is krijgt door de perfectie en het technologische karakter van de wereld die zich tegen Olham keert een extra dimensie. En in alle futuristische paranoia is Gary Sinise goed op zijn plaats. Zijn scala van gezichtsuitdrukkingen loopt van licht geërgerd tot zwaar geïrriteerd, en wie kan het hem kwalijk nemen. In deze high-speed achtervolgingsfilm wordt hem werkelijk geen moment van rust gegunt. Wat ons in de toekomst ook te wachten staat, in Fleder's visie zit 'onthaasting' er zeker niet in.
Een visie die verder prachtig van sfeer is, en mooi gedetailleerd is neergezet.
Op de authentiek futuristische maatschappij van 'Impostor' valt niets aan te merken. Net als met de hippie-kapsels van de eerste Starwars films zullen we hier misschien over twintig jaar anders over denken; voor de hedendaagse kijker zijn de decors en aankleding allemaal zeer bevredigend.
In de spectaculaire opening van de film wordt in vijf minuten duidelijk gemaakt hoe de oorlog met de buitenaardse beschaving is ontstaan en welke gevolgen ze heeft gehad voor de mensheid.
Dit zeer weidse overzicht wijst op bedrieglijke wijze in de richting van een ruimte-oorlogsfilm, inclusief duellerende ruimteschepen en bombardementen van planeten. Het verhaal versmalt zich echter na de introductie van hoofdrolspeler Spence Olham (Gary Sinise)en zijn vrouw Maya (Madeleine Stowe) tot een bijna traditionele achtervolgingsthriller, en geen ruimteschip komt verder meer in beeld.
Waarom dan al die moeite? Waarom kan men niet gewoon het verhaal in de huidige tijd plaatsen? Omdat niets een beklemmender sfeer oproept dan de 'mysterieuze toekomst'. Waar alles waarschijnlijk van roestvrij staal is en alle kasten in de muur weggestopt zitten. Het verhaal, dat niet verschrikkelijk origineel is krijgt door de perfectie en het technologische karakter van de wereld die zich tegen Olham keert een extra dimensie. En in alle futuristische paranoia is Gary Sinise goed op zijn plaats. Zijn scala van gezichtsuitdrukkingen loopt van licht geërgerd tot zwaar geïrriteerd, en wie kan het hem kwalijk nemen. In deze high-speed achtervolgingsfilm wordt hem werkelijk geen moment van rust gegunt. Wat ons in de toekomst ook te wachten staat, in Fleder's visie zit 'onthaasting' er zeker niet in.
Een visie die verder prachtig van sfeer is, en mooi gedetailleerd is neergezet.
Reacties (0)
Geef jouw reactie
Jouw Cijfer
