Los viajes del viento (The Wind Journeys), van de Colombiaanse scenarioschrijver en regisseur Ciro Guerra, is als een coming-of-age film voor een oude man. Ouder worden is een chronische ziekte waar we met geluk allemaal aan mogen lijden. Er zijn mensen die zeggen dat ze door de opgedane levenservaring zelfverzekerder zijn geworden, terwijl anderen stellen dat ze net zo stom zo niet idioter zijn geworden naarmate de jaren verstreken. Guerra lijkt voor de adembenemende en zonovergoten Noord-Colombiaanse middenweg te hebben gekozen.

Ignacio Carrillo is een oude muzikant die heel Noord-Colombia heeft doorkruist om accordeonmuziek ten gehore te brengen, maar nu gezworen heeft er nooit meer op te spelen. Het instrument ziet eruit als die van een duivel, zo met de twee zwarte horens aan de voorkant. Zodra Carrillo speelt, zijn de toehoorders zowel geïntrigeerd als bang. Er zou een vloek op het accordeon rusten: zodra je er een keer op hebt gespeeld, zit je er tot je dood aan vast. Je zou verwachten dat de oude Carrillo zo'n mythe wel gemakkelijk naast zich neer zou leggen, maar niets is minder waar. Hij begint aan een reis om het instrument aan zijn meester terug te geven.

Carrillo krijgt ongevraagd een leerling mee. Deze Fermín heeft iedereen in zijn dorp de dwaze belofte gemaakt als meest geweldige muzikant ter wereld terug te keren. Dat terwijl hij nog geen noot op welk instrument dan ook kan spelen, en niet op die van Carrillo mag spelen. De jongen is echter koppig en doet het toch. Tussen de oude man en jongen bloeit een prachtige vader-zoon relatie op, die niet begint met de geboorte maar middenin de stormachtige puberteit. Accordeon en drum battles, gespeeld in de uithoeken van Noord-Colombia, brengen hen tot de essentie van het leven: leven.

National Geographic
Het is niet erg dat het verhaal in Los viajes del viento op zichzelf absoluut niet origineel dan wel intrigerend genoeg is, omdat de verbluffende cinematografie, setting en de volksmuziek genaamd Vallenato je direct bij de hand neemt. Long shots over de uitgestrekte valleien en kale woestijnen, tezamen met de kleurrijke locale kledij en karakteristieke bevolking, maken elk beeld als een afbeelding uit National Geographic. Qua filmstijl en setting lijkt Los viajes del viento sterk op het weidse en woeste Seraphim Falls van David von Ancken uit 2007.

Vallenato betekent letterlijk 'van de vallei' en de gebruikte traditionele muziek klinkt zowel melancholisch als hoopgevend voor de toekomst; precies wat ouder worden door te leven betekent. Los viajes del viento is een zeer poëtische film waar filosofisch gesteld, je voor 'open moet stellen' om van te kunnen genieten. Aan het einde is het gevoel 'gegroeid te zijn' onmiskenbaar aanwezig. De theorie van het leven is binnen, kom maar op met de praktijk!