The Big Easy. Op het eerste gehoor een wat opmerkelijke bijnaam voor het geteisterde New Orleans. Maar hoewel de stad bekend staat om armoede, racisme en natuurlijk de verwoestende orkaan Katrina, is de onverstoorbare, relaxte uitstraling ondanks alles behouden gebleven. Nog steeds gekleurde huisjes - geel, bordeaux, turquoise zij aan zij - nog steeds muziek, nog steeds levendige drukte in de straten. Al met al, een perfect en uitgekiend decor voor een film over de drang tot overleven.

Althans, dat zou je denken. Maar het mooi met het gegeven rijmende decor, drukt in Welcome to the Rileys helemaal niet zo'n belangrijk stempel als je zou verwachten. Meerlagigheid staat hier niet op de agenda, New Orleans is gewoon een stad in het meer exotische zuiden van Amerika. Als het al ergens op is uitgekozen, dan omdat het een mooi contrast geeft met het beduidend minder kleurrijke Midwesten, thuis van Doug en Lois Riley (James Gandolfini en Melissa Leo).

Dat de kleur hun leven weer in moet komen, wordt op allerhande manieren duidelijk gemaakt. Het tweekoppige gezin Riley bevindt zich namelijk in een sleur. Ooit was het een hechte drie-eenheid, maar sinds de dood van dochter Emily is alles pijnlijk, kil en onbesproken. De roze en blauwe knuffels liggen al acht jaar onaangeroerd op bed. Moeder Lois komt het huis niet uit, vader Doug huilt in de garage als niemand kijkt.

In het diepe met een rouwend echtpaar, al vanaf de eerste minuten. Videoclip- en commercial regisseur Jake Scott (onder meer bekend van R.E.M.'s 'Everybody Hurts' en commercials voor Nike) is hier niet, zoals je van flitsende clipregisseurs zou verwachten, uit op visueel vernuft, maar op ingetogen drama. Maar wat even een lijdzaam portret lijkt te gaan worden van de twee ouders, vertrekt na een paar sprongen halsoverkop naar die broeierige Big Easy. Doug moet een congres in New Orleans bijwonen, en die afleiding komt als geroepen.

Hink-stap-sprong
Zijn passieve lijden verandert in actief belijden. Al in het eerste de beste sjofele tentje komt de minderjarige stripper/prostituee Mallory (Kristen Stewart, weer eens in een rol waarin onderlipbijten gepast is) om de hoek kijken. En laat dat meisje dat vast aandacht nodig heeft nou precies rond de leeftijd zijn van Dougs overleden dochter. Paaldansend zorgprojectje op witte plateauzolen. Klinkt alsof het afstevent op een ietwat ongeloofwaardig doch christelijk helingsproces? Dat is ook precies waar het hink-stap-sprong (vooral sprongen) script op aanstuurt.

Terwijl scenarist Ken Hixon er genoegen in schept zulke overhaaste stappen op elkaar te stapelen, gaat de in zijn clips en commercials anders zo uitpakkende Scott - zoon van überstylerende regisseur Ridley Scott - behoorlijk terughoudend te werk. Zijn wens een personage-gedreven film te maken, vult hij vooral in door zijn acteurs het werk te laten doen. Maar dat zijn stilistische bravoure ook in een klein opgezet drama op zijn plaats was geweest, schemert door in een aantal vroege scènes met Melissa Leo. Haar stille, tot in de puntjes verzorgde, voorkomen - appels schillend met rood gelakte nagels, suburban chic gekapt, grijs vest, roerloos op de rug gefilmd tijdens een telefoongesprek - maakt des te benieuwder naar de zwijgende film die ze daar samen draaiden.