Neerlands trots Anton Corbijn kennen we vooral van zijn foto's van rockartiesten. Zijn werk schiet hij veelal in zwart-wit waarbij zijn stijl zich kenmerkt door sterke contrasten. Corbijn kan echter veel meer, want hij maakte ook videoclips en ontwierp concerttours. Acts als U2 en met name Depeche Mode hebben sterk op Corbijns talent gesteund. De overstap naar het grote doek leek dan ook niet zo groot. Drie jaar geleden kwam zijn filmdebuut Control uit, een portret van Joy Division frontman Ian Curtis, dat Corbijn internationaal veel lof opleverde. De opvolger, het in kleur opgenomen The American, heeft keurig het checklijstje van wat een goede speelfilm oplevert afgevinkt maar mist emotionele diepgang.

Tot die conclusie kom je gaandeweg. In The American, met in de hoofdrol George Clooney en in een intrigerende bijrol 'onze' Thekla Reuten (met veel verschillende pruikjes), is elk shot doordacht en op zijn plek. Corbijn opent met een scène in de Zweedse sneeuw. We hebben nog geen flauw idee wat voor man Clooney moet neerzetten. Na een sensuele vrijpartij in een chalet met de mooie Ingrid besluit zijn personage even de benen te strekken in het winterlandschap. De wandeling is van korte duur, want het stel wordt beschoten en de Scandinavische schone wordt door Clooney geheel onverwachts omgelegd.

Clooney, zo blijkt na de proloog, speelt huurmoordenaar Jack die zich opmaakt voor zijn allerlaatste klus na het debacle in Zweden. Naast een steengoede scherpschutter is hij ook een verdienstelijk wapensmid. Om de afsluitende missie te kunnen uitvoeren moet Jack wachten op het moordwapen. Hij besluit dit te doen in een slaperig Italiaans stadje, waar hij bevriend raakt met de lokale priester (Paolo Bonacelli). De killer krijgt tussendoor nog een opdrachtje van de mooie maar raadselachtige Belgische Mathilde (Reuten). Het vrouwelijk schoon dat in het dorpje rondwandelt laat Jack echter ook niet koud. Hij begint daarom een affaire met de spannende Clara (Violante Placido).

Clooney is geknipt
Het is een bekend gegeven dat het niet zo gemakkelijk is om je uit je oude milieu te onttrekken. De nieuwe mensen in Jacks leven lijken het afscheid nemen van zijn oude beroep nog een stukje complexer te maken. Corbijn baseerde zijn tweede speelfilm op de roman 'A Very Private Gentleman' van Martin Booth. Clooney lijkt geknipt voor de hoofdrol, omdat hij de juiste combinatie van arrogantie, zelfverzekerdheid en mystiek in zijn rol heeft weten te leggen. Wat betreft sfeer en aanpak doet The American nog wel het meest denken aan een geraffineerdere versie van een Bond-verhaal, compleet met bijbehorende Bond-girls. Grote verschillen zijn dat we hier niet te maken hebben met een geheim agent maar een moordenaar en dat de dialogen en situaties zich niet eenvoudig laten duiden.

Dat is misschien wel wat The American nekt. Een lekker intrigerend sfeertje heeft een thriller nooit veel slecht gedaan, maar het gevolg is wel dat er in dit geval bijzonder weinig emoties mee worden opgewekt. Voor sommigen zal het allemaal net een tikkeltje te traag zijn. Wat betreft de oogstrelende plaatjes, degelijk acteerwerk en goed opgetuigde scènes valt er op Corbijns tweede niets aan te merken. Corbijn weet uitstekend hoe hij deze elementen tot een solide eenheid moet smeden. Daarom is het ook zo verwonderlijk dat de uitkomst toch wat tegenvalt. Het kan liggen aan de hoge verwachtingen die aan Corbijn als regisseur kleven. Diens vakmanschap staat ook met The American buiten kijf, maar het geheel is niet meer dan de som der delen.