Een nieuwe verfilming van de avonturen van Captain America vormt voor stripboer annex filmproducent Marvel de hekkensluiter voordat The Avengers het internationale bioscooppubliek kan wegblazen. De laatste jaren zagen Iron Man, The Incredible Hulk en Thor het licht en werden we telkens na de aftitelingen voorbereid op de ultieme superhelden blockbuster van Buffy-bedenker Joss Whedon. Maar eerst moet de patriottistische Captain America (Chris Evans) zich onder regie van Joe Johnston (Jumanji, The Wolfman) nog zien te bewijzen. Wij Europeanen zullen waarschijnlijk met compleet andere ogen naar deze 'star spangled man with a plan' aankijken dan onze overzeese wereldgenoten. De ondertitel The First Avenger genereert al lekker wat aandacht voor Whedons team buildings project.

Begin de jaren '40 bedacht Mavel de superheld in rood-wit-blauw om de Amerikaanse troepen die in de Tweede Wereldoorlog vochten een hart onder de riem te steken. De populariteit van Captain America onder de Amerikaanse comicverslinders was ongekend, maar enkele jaren na de oorlog was er weinig meer van over. Toch mocht de held, die niet eens echte superkrachten maar alleen immense spierballen heeft, zich verheugen op enkele oplevingen. Zo liet Stan Lee begin jaren '60 Captain America in The Avengers opdraven en speelde hiermee de held weer in de picture. Captain America: The First Avenger is de eerste verfilming sinds 1990 en licht de oorsprong van de superheld in solovorm uit.

Evans speelt de spichtige Steve Rogers die zichzelf geroepen ziet om zijn handjes uit de mouwen te steken voor Uncle Sam. Ondanks zijn vele slimme trucjes komt hij door zijn geringe omvang maar niet door de legerkeuringen heen. Rogers moet toezien hoe zijn beste vriend Bucky Barnes (Sebastian Stan) wel een uniform aangemeten krijgt. Tijdens de Wereldtentoonstelling in Queens wordt hij echter opgemerkt door Dr. Abraham
Erskine (Stanley Tucci) die wel wat ziet in het doorzettingsvermogen van de jongen. Onder gezag van de mooie Britse Peggy Carter (Hayley Atwell, altijd met felrode lipstick) en kolonel Philips (Tommy Lee Jones) laat Rogers in het leger zien dat wie klein is dan maar slim moet zijn. Het onderdeurtje wordt uitverkoren om als proefkonijn te dienen en mag plaats nemen in een revolutionaire machine van Howard Stark (inderdaad de vader van Tony, de toekomstige Iron Man). Rogers stapt als gespierde supersoldaat weer naar buiten en mag gelijk achter een Duitse spion aan die Starks wonderserum probeert te stelen.

Omgekeerde 'Benjamin Button'
Onder zijn artiestennaam Captain America mag Rogers in maillot aanvankelijk nog dienst doen om zieltjes te rekruteren voor het Amerikaanse leger. Maar de Nazi's zitten niet stil en de machtsbeluste Schmidt (Hugo Weaving) heeft de beschikking gekregen over de ultieme energiebron. Captain America moet zelf het voortouw nemen om korte metten te maken met het fascistentuig. Johnston blinkt uit in zijn meeslepende actiescènes, maar heeft zelfs voor een superheldenfilm vanaf het begin af aan een geloofwaardigheidsprobleem dat hij maar niet van zich af weet te schudden. Voordat Rogers een paar jaar sportschool overslaat, is het digitaal bewerkte hoofd van acteur Chris Evans als een omgekeerde 'Benjamin Button' op een puberlijfje geplakt. De lachwekkende aanblik hiervan verdringt elke goedbedoelde poging van Evans om zijn personage diepte te geven. De rammelende plot doet hierbij dan ook meer kwaad dan goed.

Daarnaast is er onder leiding van Weaving een horde über-Nazi's opgestaan die onder de vleugel van de technologische organisatie Hydra de Führer himself naar de kroon probeert te steken. Weaving gooit met zijn
Schwarzenegger-accent alle sluizen open en alleen de aanwezigheid van wetenschapper Dr. Zola (Toby Jones) weet zijn ongegeneerde optreden, die de term over the top nieuwe betekenis geeft, nog enigszins bij te sturen. Zodra de ware aard van Schmidt echter boven komt drijven is er geen houden meer aan, wat tevens geldt voor de apotheose waar Johnson op aanstuurt.

De retrolook waarmee het verhaal wordt omgeven is slechts gedeeltelijk effectief. Johnston en zijn art director weten het rake tijdsbeeld namelijk flink te verstieren zodra er te moderne technische snufjes uit de kast moeten worden getrokken. Captain America puilt uit van de schoonheidsfoutjes en stereotiepe bijfiguren en schurken. Desondanks zorgen de degelijke vertolking van Evans als Captain America, wat gepaste humor en de flitsende actie voor een amusante popcornervaring. Het hoofdpersonage blijft echter meer weggelegd voor chauvinistische Amerikanen voor wie de Tweede Wereldoorlog altijd een ver van hun bed show is geweest. Ook nu geldt weer dat je even moet blijven zitten tot na de aftiteling om de eerste officiële beelden van The Avengers te kunnen bewonderen. Laat maar komen!