Als je zeker wil weten dat je publiek niet massaal aan het downloaden slaat dan is het uitbrengen van je film in 3D een slim trucje om toch de bioscoopstoelen vol te krijgen. Avatar heeft bijvoorbeeld gezorgd voor rinkelende kassa's bij de filmtheaters. Er zijn legio slimme producenten die een slaatje willen slaan uit de 3D hype door in sneltreinvaart hun celluloid nog even door de 3D machine halen. In dat geval is de derde dimensie niets meer dan een gimmick; een commercieel foefje om je film op te pimpen en zo meer geld te verdienen. De mooiste 3D krijg je nou eenmaal toch als je het van te voren hebt uitgedacht door speciale 3D camera's uit de kast te halen.

Niet alleen James Cameron heeft dit gesnapt bij het schieten van Avatar, ook zijn relatief onervaren collega Jon M. Chu zag het licht voor zijn tweede Step Up. Want niet alleen actie en sci-f zien er smakelijk uit met zo'n lelijke grote bril op je neus. Dat geldt namelijk ook zeker voor dans. Nu liet Chu in Step Up 2: The Streets al zien naast een oog voor dans ook oog voor mooie plaatjes te hebben. Eén van de spectaculairste momenten van het tweede deel in de dansfilmreeks was een dance battle in de stromende regen. Met het inspiratieloos getitelde Step Up 3D gaat Chu nog een stapje verder. Hij laat ons midden tussen de dansacrobatiek plaatsnemen.

3D is naast de uiteenlopende choreografieën dan ook gelijk het voornaamste dat deze derde Step Up te bieden heeft. Het verhaaltje heeft namelijk bijzonder weinig om het lijf. Het is de zoveelste boy meets girls-story, waarbij je al bij voorbaat kunt uitstippelen dat de twee op elkaar af zullen vliegen, eh dansen, zoals motten op een tl-buis. Precies wat het genre zo eigen maakt dus. De stoere jongen is dit keer ene Luke (voormalige model Rick Malambri) die ergens in een New Yorks pakhuis zijn eigen dance-posse heeft opgericht. De bevallige dame is de mysterieuze Natalie (voormalig Australisch balletdanseres en soapactrice Sharni Vinson) die uiteindelijk haar toevlucht neemt tot Lukes crib en met zijn dansploeg de World Jam-wedstrijden gaat proberen te winnen.

Naast deze nieuwkomers heeft het schrijversteam ook een aantal oude paarden van stal gehaald. Ware het niet dat ze eigenlijk nog piepjong zijn. Wie de Step Up-serie een beetje heeft gevolgd zal gelijk Alyson Stoner uit het eerste deel herkennen. Haar personage Camille was toen nog een opdondertje van twaalf, maar blijkt in deze nieuwe toevoeging het beste vriendinnetje te zijn van Moose (Adam G. Sevani), de komische noot van The Streets. De twee lijken een beetje magertjes af te steken tegenover de hunk en de babe in het pakhuis, maar juist de verhaallijn van Camille en Moose geeft een aangenaam contrast ten opzichte van hun gesjeesde alles meehebbende tegenhangers. Moose wordt goede vrienden met Luke en pakt zijn passie voor dansen weer op, zodat hij nauwelijks nog tijd heeft voor Camille.

Videoclips
De makers van Step Up 3D hebben niet alleen een blik vooraanstaande hip-hop acts opengetrokken voor de soundtrack, maar er ook maar gelijk een rondje dansen om de wereld tegenaan gegooid. De danschoreografieën die in hapklare brokken videoclips worden geserveerd lopen uiteen van tango tot capoeira en van street dance tot een ode aan de gouden Hollywood-jaren. De aanwezige digitale 3D camera's hebben overuren gedraaid, want Chu heeft zijn nieuwe speeltjes tot het uiterste weten te benutten. Fotogenieke effecten met zeepbellen, stof, water en verlichte pakken ondersteunen de dansroutines en leveren sensationele taferelen op. Chu zoekt de grenzen van het geloofwaardige gevaarlijk dicht op.

Step Up 3D is geen tijdloze hoogvlieger. Daarvoor is het allemaal toch echt te niksig. Het is jammer dat Servani en Stoner niet wat meer schermtijd mochten vullen. Dat had Chu's tweede Step Up wat invoelbaarder en echter gemaakt. Hun hommage aan Singin' in the Rain vormt misschien wel het hoogtepunt, juist omdat hun plezier hier het tastbaarst is. Je hoeft geen snars van dans te begrijpen of een gevoel voor ritme te hebben om veel plezier van deze 3D-ervaring te hebben. Chu, die de highlights van New York tot zijn beschikking had, tovert mooie momentopnames op het netvlies. Als je de bioscoop uitloopt zullen er uiteindelijk weinig indrukken blijvend zijn, of het moet die van het brilletje op je neus zijn.