De excentrieke kluizenaar Felix Bush (Robert Duvall) heeft rondom zijn grondgebied waarschuwingsbordjes geplaatst die aangeven dat bezoekers absoluut niet gewenst zijn. Wanneer een aantal kwajongens deze borden negeert en alsnog zijn terrein betreedt, heeft de oude man hen al snel in de smiezen. De jongens krijgen de schrik van hun leven als de verwilderde Felix plots voor hun neus staat en met zijn geweer in de lucht schiet. Ze weten niet hoe snel ze terug moeten rennen naar het dorp, waar ook de volwassenen bang zijn voor de zonderlinge bejaarde en zich tal van verhalen over diens vermeende criminele verleden de ronde doen.

In zijn speelfilmdebuut laat regisseur Aaron Schneider zijn kijkers heel lang gissen over wat er nu eigenlijk waar is van alle geruchten. Duidelijk is wel dat er een reden is waarom Felix al veertig jaar in afzondering leeft. Na al die jaren vindt hij het wel mooi geweest. Het is tijd voor hem om onder de grond te gaan, maar voordat hij afscheid van het leven neemt wil hij nog één ding doen: een groot begrafenisfeest geven, waarbij hij zelf - in levenden lijve - aanwezig is en iedereen uit het dorp en omstreken welkom is om de verhalen die ze over hem gehoord hebben te komen vertellen.

Dit intrigerende, waargebeurde verhaal van Felix 'Bush' Breazeale - een kluizenaar uit Tennessee die in 1938 een drukbezocht begrafenisfeest voor zichzelf organiseerde - wordt door Schneider rustig uit de doeken gedaan. De voormalig cameraman besteedde veel aandacht aan de sfeervolle, subtiele belichting van de film, maar uiteindelijk wordt het komische drama vooral gedragen door de cast. Schneider beschikte dan ook over uitstekende acteurs. Sissy Spacek speelt Felix' oude liefde Mattie, die als enige iets van zijn zachtaardige karakter naar boven weet te brengen. En Bill Murray is geknipt voor zijn rol als de laconieke begrafenisondernemer Frank, die maar al te graag de klus aanneemt hoe vreemd deze ook is.

Droogkomisch en oprecht
Toch blinkt vooral veteraan Robert Duvall uit als de griezelige kluizenaar die voortdurend een bepaalde droefheid met zich meedraagt. De lijnen in het gezicht van de tachtigjarige acteur sluiten mooi aan bij het buitenleven van zijn personage. Duvall laat Felix rondzwemmen in schuldgevoelens, maar zorgt er tevens voor dat deze zijn gevoel voor humor niet verliest.

De momenten tussen Duvall en Spacek zijn heel oprecht, terwijl de droogkomische scènes met Murray het geheel in balans houden. Hoogtepunt tussen die twee is het moment waarop Frank zijn cliënt meeneemt naar een fotograaf om daar een karakteristiek portret te laten schieten, bedoeld als poster die mensen naar het feest moet lokken. Speciaal hiervoor gaat Felix, onder aanmoediging van Frank, nog even helemaal op in zijn rol als gevaarlijke oude gek.

Met zijn stoïcijnse blik en norse gedrag houdt Felix mensen op afstand, maar na de komst van Mattie wordt hij voorzichtig iets milder en wordt het steeds zwaarder om zijn geheim binnen te houden. Get Low had als drama over liefde, schuld en vergiffenis vrij gemakkelijk een sentimentele kant op kunnen slingeren, maar de acteurs weten dat te voorkomen. En dan vooral Robert Duvall, die met deze vertolking weer voor een fraaie aanvulling op zijn reeds imposante cv heeft gezorgd.