Op filmgebied heeft regisseur Johan Kramer nog niet heel veel wapenfeiten op zijn naam staan. De Nederlandse reclamemaker was mede-oprichter van het met prijzen overladen bureau KesselsKramer, dat bijvoorbeeld de naam en de campagne van mobieltjesprovider Ben bedacht. Toch lag zijn grootste liefde bij het regisseren. Veel van zijn (korte) films hebben een link met Barcelona en een andere grote liefde: voetbal. Deze twee combineert Kramer in het Spaanstalige Johan Primero, een feelgood drama met internationale allure en misschien nu al het fijnste sprookje van deze op handen zijnde zomer.

We maken kennis met de Spaanse Juan, die als kind pontificaal voor de klas is gaan staan met de mededeling dat hij voortaan wenste te worden aangesproken als Johan. Dit omdat hij zo'n enorme fan is van een Nederlandse voetballer met dezelfde voornaam. En dan hebben we het niet over Johan Cruijff, maar over Johan Neeskens, bijgenaamd Johan Segundo, 'Johan de tweede'. Onze Spaanse Johan - een ontwapenende rol van stand-up comedian José Luis Adserías, die ook al opdook in Kramers collagefilm Sing for Dafur - slijt zijn tijd door elke dag vijftig keer hetzelfde rondje door de straten van Barcelona te rijden rondom het voetbalstadion Camp Nou. Hij is er namelijk van overtuigd dat zolang hij maar zijn verplichte rondjes afwerkt zijn Barça alle wedstrijden zal winnen.

Johan gebruikt daarbij de oude Eend van zijn vader die in de kleuren van zijn geliefde voetbalteam is geschilderd en durft het zelfs niet eens aan om uit zijn 2CV te stappen en de match op televisie te volgen. Zijn moeder is Nederlandse en haar huis ligt op de route van haar zoon. Tijdens zijn ritueel heeft Johan zo zijn vaste aanspreekpunten. Ober Jorge brengt hem zijn koffie en heeft heel wat te stellen met zijn zwangere vrouw. Señor Suarez op het kerkplein voorziet hem dagelijks van tegeltjeswijsheden. En op een dag ontmoet hij de excentrieke Paquita die bij het stoplicht de voorruiten van voorbijkomende automobilisten wast.

Beperkingen en complicaties
Het is een understatement te stellen dat het verhaal van een sociale dikkerd die met geen tien paarden zijn auto uit is te trekken en op z'n minst aan een compulsief dwangmatige stoornis lijdt, een fikse serie aan beperkingen en complicaties aan Kramer als regisseur en schrijver oplegt. Telkens weer hetzelfde rondje te zien krijgen kan al snel vervelen, zelfs als Johan even met zijn blauw-rode wagen de autogarage induikt. Daar komt bij dat Kramer de saaiheid van deze routine visueel tot uitdrukking heeft gebracht door elke keer exact hetzelfde camerastandpunt te kiezen.

De mensen die Johan ontmoet moeten dan wel erg kleurrijk zijn om bijna tachtig minuten te kunnen boeien. En dat is nu precies waarin Kramer glansrijk slaagt. Zijn omgeving heeft altijd wel wat boeiends meegemaakt of belangrijks te vertellen. Het levensverhaal van Johan wordt geleidelijk onthuld en het wordt nog interessanter wanneer Kramer zichzelf uitdaagt en speelt met de dwangmatige kluistering van zijn hoofdpersoon. Want wat doet hij als hij een jongetje uit de buurt aanrijdt of als Paquita een eindje met hem wil gaan rijden. En tja, je moet als automobilist ook een keer naar de kapper.

Johan Primero is een lieve oprechte film die visueel en narratief doet denken aan het werk van Fransman Jean-Pierre Jeunet. Kramer werkte dan ook samen met de 'colorist' die verantwoordelijk was voor de kleurrijke plaatjes van bijvoorbeeld Amélie. Als reclameman wist Kramer zijn publiek al perfect te bespelen, maar wat betreft zijn Johan Primero toont hij meer dan alleen slim vakmanschap. Hier straalt zijn geloof, hoop en ware liefde voor de wereld en het leven af op de kijker. En dan maakt het geen donder uit of je wel of niet van voetbal houdt.