Halverwege de jaren '70 hadden ze in Hollywood opeens bedacht dat vissen best eng kunnen zijn. Het enorme succes van Jaws zorgde voor een enorme reeks sequels en copycats, die tot op de dag van vandaag nog worden uitgebracht. Het in 1978 verschenen Piranha liftte succesvol mee op de angst die Steven Spielberg had aangewakkerd voor onze gevinde zeebewoners. Het vervolg lanceerde zelfs de carrière van James Cameron. In 1995 werd er al eens een remake van Piranha de bioscopen ingeslingerd. Anno 2010 is het tijd voor een tweede poging, maar dan wel in 3D. Het resultaat is heerlijk pretentieloze pulp.

Aan het toepasselijke roer stond ene Alexandre Aja, die we vooral kennen van griezelwerkjes als The Hills Have Eyes en Mirrors. Met 3D-camera's in de weer gaan was te veel ingewikkeld gedoe voor Aja en zijn crew, dus besloot hij tot een nabewerking naar de derde dimensie. Deze truc wordt in de huidige 3D-rage te pas en te onpas gebruikt en vaak ziet het resultaat er niet uit. Recente titels als Clash of the Titans en The Last Airbender lieten zien dat de commerciële beslissing om pas na de opnames over te stappen op 3D vaak niet zo'n slimme is. Aja wist echter van tevoren al dat hij naar 3D wilde gaan en heeft daar zijn regie op aangepast. Met je brilletje op zie je echter niet altijd wat er zich in het donkere water afspeelt. De 3D voegt niet super veel toe, al vinden de liefhebbers van vrouwelijke rondingen het misschien wel een extra traktatie. En kotsen in de drie dimensies is ook best origineel.

Van het oorspronkelijke verhaal is weinig overgelaten. Deze hedendaagse Piranha begint met de scène waarin Richard Dreyfuss - met knipoog naar zijn rol in Jaws - als oude visser de laatste schrik van zijn leven krijgt. Door een aardbeving komt een ondergronds bassin in verbinding te staan met het toeristische Victoriameer, de fictieve Amerikaanse variant wel te verstaan. In het bassin leeft een uiterst agressieve prehistorische piranhasoort. Het meer is vergeven van jonge badgasten die tijdens hun 'Spring Break' even helemaal uit hun dak willen gaan. Een van hen is de 17-jarige Jake (Steven R. McQueen), die zich over laat halen te gaan locatiescouten met een pornoregisseur (Jerry O'Connell) en diens wulpse actrices. Ondertussen heeft Jakes moeder Julie (Elisabeth Shue), de lokale sheriff, haar handen vol met het beschermen van de feestende jeugd tegen de hapgrage vissen. Bovendien zijn haar jongste twee kinderen alleen aan hun lot overgelaten.

Onfunctioneel naakt
Aanvankelijk weet Aja heel effectief de spanning op te bouwen. Zo laat hij de twee pornoactrices in hun nakie eindeloos om elkaar heen krioelen, terwijl ze worden gefilmd door de glazen bodem van de boot waarop Jake vertoeft. De wetenschap dat de moordvisjes in de buurt zwemmen, genereert een ongebruikelijk sfeertje. Voor Aja is het trouwens ook wel een excuus om zoveel mogelijk vrouwelijk naakt te laten zien, iets wat hij de hele 86 minuten volhoudt. Toch zet de regisseur zijn voet heel bewust op het gaspedaal. Terwijl de piranha's oprukken wordt de actie en gorigheid ook steeds heftiger. De climax is een totale Sodom en Gomorra van badgasten die zich niets van de waarschuwingen van de lokale politiemacht aantrekt en vrolijk doorgaat met feesten. Als de nieuwe meerbewoners oprukken, ontstaat er een bloedbad dat zijn weerga niet kent.

Piranha à la 2010 ontspoort volledig en dat is nou precies de bedoeling. Er wordt op creatieve manier omgesprongen met de kleine happertjes. Het acteerwerk is uitermate komisch. O'Connell speelt gigantisch over the top en zet zijn beste B-filmgezicht op. Ook Splat Pack-regisseur Eli Roth komt nog eventjes voorbij. Een ander hoogtepuntje is de totaal geflipte marinebioloog gespeeld door Christopher Lloyd. Piranha lijkt op het eerste gezicht schaamteloos van het origineel te jatten maar komt toch met een aantal creatief onsmakelijke vindingen op de proppen. Met goede pulp is niets mis. Dit is vermaak van de bovenste (duik)plank. Deel twee is inmiddels al in de maak.