De Koreaanse cineast en scenarist Lee Chang-dong heeft een interessant en veelzijdig cv opgebouwd. Hij begon ooit als uiterst succesvol romanschrijver, maar verhuisde zijn schrijfwerkzaamheden geleidelijk naar toneel- en filmscenario's. Lee, die zelfs nog een jaartje of twee minister in Zuid-Korea is geweest, stapte vervolgens over van schrijven naar regisseren. Ook al begon hij dit zonder enige opleiding of voorkennis, Lee was vanaf zijn speelfilmdebuut uit 1997 al gelijk zeer succesvol. Hij neemt de tijd voor zijn projecten, want het diepzinnige Poetry (originele titel Shi) markeert pas zijn vijfde speelfilm.

Lee staat bekend als bepleiter van de oude Koreaanse tradities die steeds meer in de verdrukking komen door de opkomst van de junkfoodgeneratie met hun gesjeesde levensstijl, gebrek aan moraal en korte aandachtsspanne. In Poetry komt deze maatschappijkritiek vooral naar voren in de tegenstellingen tussen de generaties. Toch heeft het geen ouderwets drama opgeleverd. Centraal staat de introverte grootmoeder Mija (Koreaanse acteerlegende Yoon Jeong-hee, in haar eerste rol in ruim vijftien jaar) die de zorg van haar kleinzoon Wook (Lee Da-wit) op zich heeft genomen. Jongwook is een regelrechte lapzwans die de hele dag met zijn vrienden voor de tv en in de speelhal hangt en de troep niet achter zijn kont opruimt.

In de openingsscène zien we Mija tijdens een bezoekje aan de dokter. Ze maakt zich zorgen over een tintelend gevoel in haar arm, maar nog meer om het feit dat ze steeds meer moeite krijgt om op de woorden van alledaagse zaken te komen. Een vervolgafspraak bij de specialist leidt tot een schrikbarende conclusie: Mija zit in het beginstadium van Alzheimer. Ondertussen is kleinzoon Jongwook een stuk minder onschuldig dan hij overkomt, wanneer blijkt dat hij mededader is geweest in een groepsverkrachting. Als resultaat van deze gruwelijkheden heeft het slachtoffer zelfmoord gepleegd door zich in de rivier te storten.

De vaders van de daders willen de zaak stil houden en richten een fonds op om de ouders van het overleden meisje te sussen en compenseren. Mija heeft alleen geen rooie cent om bij te dragen in de schadevergoeding. De vraag is hoe lang de aftakelende vrouw alle balletjes nog de lucht in kan houden. Zo is ze naast opvoeder en fondswerver tevens verzorgster van een zieke oude man, overigens tot groot genoegen van de patiënt zelf. Op een dag loopt ze het buurtcentrum binnen om zich aan te melden voor een cursus poëzie. Daar krijgt ze de opdracht om uiteindelijk zelf een gedicht op papier te zetten.

Koreaanse Meryl Streep
Yoon Jeong-hee die wel eens wordt omschreven als 'de Koreaanse Meryl Streep' is een ware verademing. Ze speelt een wat naïeve eenvoudige vrouw, maar een complex filmpersonage, omdat het lastig is te merken wat er in haat omgaat. Mija kan een haast kinderlijke verwondering voelen bij de dingen om haar heen, een duidelijk statement van regisseur Lee dat schoonheid vooral schuilt in eenvoudige kleine aardse zaken. De gedichtencursus die Mija begint legt een duidelijke link met haar woordenschat die steeds meer begint uit te dunnen. Maar ook tekenend is de manier waarop de vaders in Mija's omgeving met de misdaad van hun kinderen omgaan. Met geld is alles te koop en je kroost een flinke opdonder geven is opvoedkundig onverantwoord.

Lee deed de inspiratie voor Poetry op uit een krantenbericht over een groepsverkrachting. Hij is erin geslaagd dit afschuwelijke gegeven in een onconventionele vorm te gieten door de aandacht te richten op een grootmoeder die nog duizend en één andere dingen aan haar hoofd heeft. De toon wordt nooit zielig of sentimenteel. Lee dient hierbij de plotelementen en de goed weggestopte emoties van zijn muze niet op in hapklare brokken, maar laat nog wat te raden en te interpreteren over. Zo is niet helemaal duidelijk waarom Jongwooks moeder, die in de grote stad woont, de zorg van haar zoon aan zijn grootmoeder heeft overgelaten. Maar ook Mija's terughoudendheid om het geld bij elkaar te scharrelen blijft grotendeels een raadsel, tot dat ze hierin een rigoureuze stap neemt.

Voor de Westerse kijker kan het tempo van Poetry wat traag zijn. Dit hangt ook samen met de poëtische accenten die Lee legt en de focus op kleine details en interviewtjes met de mede-cursisten van Mija. Je kunt je het beste laten meevoeren met Lees kabbelende beekje dat uit dreigt te monden in een woest kolkende rivier, al ligt het er wel aan wat je er zelf van wil maken.