Vijf jaar geleden wond acteur Elio Germano het melodrama-minnende publiek om zijn vinger in het succesvolle Mio fratello è figlio unico van regisseur Daniel Luchetti. De twee werken opnieuw samen voor La nostra vita, waarin Luchetti andermaal een licht politiek sentiment koppelt aan een drama over de gewone man. Hoewel Germano's hoofdrol op Cannes werd bekroond - de prijs voor Beste Acteur deelde hij met Javier Bardem voor Biutiful - voelt het resultaat ditmaal gezocht, emotioneel uit balans en met een onverdiend happy end.

De hardwerkende bouwvakker Claudio (Germano) en zijn hoogzwangere vrouw Elena wonen in een gemiddeld flatje ergens in nieuwbouwwijk van Rome. Hun derde zoon is op komst en het leven wordt uit volle borst bezongen. Met gebalde vuist laten ze zich gaan bij de zin "het leven gaat door, ook zonder ons" uit hun favoriete popsong 'Anima Fragile', een rauwe emotionele ballade van Vasco Rossi.

Dat La nostra vita hiermee niet de draak steekt, blijkt uit twee schokkende gebeurtenissen. Claudio ontdekt dat de nachtwaker van zijn bouwplaats door dronkenschap in de onafgebouwde liftschacht is gevallen. En zijn geliefde Elena overlijdt bij de geboorte van de baby. In beide gevallen heeft Claudio in eerste instantie een opvallend neutrale reactie. Zulke dingen gebeuren nou eenmaal, lijkt hij bijna te denken.

Claudio's koelheid staat in schril contrast met zijn intensiteit uit het begin, maar bij de begrafenis van Elena bewijst hij weer het tegendeel. Als man is hij niet bang voor zijn gevoelens en schreeuwt keihard mee met hun liefdeslied. Een prachtige scène vol emotie, die vervolgens weer vervliegt wanneer Claudio zich uit zelfbehoud op zijn werk stort.

Politieke agenda
Het geeft regisseur Luchetti de gelegenheid zijn politieke agenda te injecteren door zich te richten op de corruptie op de bouwplaats. Bovendien geeft hij een authentiek beeld van hedendaags Italië in de wijze waarop Claudio zijn Roemeense gastarbeiders als tweederangs EU-burgers behandelt.

Zo verandert La nostra vita in een bouwput-maffiadrama, waarbij het verdriet om Elena wordt vergeten. Voor het zoetsappig einde, waarin de barmhartige kant van Claudio's familie naar voren komt, zapt Luchetti echter met hetzelfde gemak weer terug naar de modus van het mannelijke emo-portret.

De prijs voor beste acteur verdient Elio Germano er niet minder om, maar het is jammer dat de regisseur niet heeft kunnen kiezen tussen een volbloed melodrama of een rauw realistisch portret van politieke corruptie in het leven van de gewone man. Het is een tweedeling die nog eens wordt benadrukt door het feit dat de schokkerige, realistische cameravoering wordt begeleid door zoete popmuziek en een meeslepende filmscore.