Recensies

L'illusioniste (2010)

80	Zwaar artiestenbestaan met een zilveren randje The Illusionist is een Sylvain Chomet [i]light[/i]. Maatschappijkritiek is grotendeels afwezig en het verhaal is lang niet zo somber als dat van zijn eerste film Les triplettes de Belleville. De relatie tussen de illusionist en bewonderaar Alice wordt gedetailleerd en met veel empathie in beeld gebracht. Dit komt door de prachtige tekenstijl en het gebruik van muziek en dialoog als drijvende kracht achter de ontwikkelingen die de personages doormaken. Anneke Arentsen - Film1
	Pleidooi van Tati voor het behouden van magie "Het tempo is soms iets te laag; zeker aan het begin voelt de simpele verhaallijn vooral als een middel om losse sketches bij elkaar te brengen. Maar het past wel uitstekend bij Chomets animatiestijl, die ouderwets is in de goede zin van het woord. Handgetekend, 2D. (...) Chomet leunt in tijden van 3D-geweld op ouderwets ambachtswerk; zo maakte hij van The Illusionist een ode aan een metier waarvan Tati de teloorgang vast ook met lede ogen had aangezien." Floortje Smit - De Volkskrant
	The Illusionist "Het resultaat is een combinatie van prettig en minder prettig ouderwets: een wat slome, maar met zorg en liefde gemaakte vertelling vol nostalgie." Klaas Kaptijn - Veronica Magazine
	The Illusionist "The Illusionist is een roadmovie over een goochelaar, een ode aan Tati en een ontroerend verhaal over een eenzaam meisje dat zich vastklampt aan een vaderfiguur. Dat is boeiend genoeg, maar de verbluffend mooie beelden maken de film pas echt uniek. Zelden straalde een animatiefilm zoveel liefde voor het vak uit." Jos van der Burg - Het Parool

********

Zwaar artiestenbestaan met een zilveren randje

door Anneke Arentsen

Dat regisseur Sylvain Chomet een groot bewonderaar is van cineast Jacques Tati (1907-1982) viel al te zien in zijn eerste lange animatiefilm Les triplettes de Belleville. In dit verhaal over een grootmoeder en haar wielrennende kleinzoon fietst Tati op televisie langs in een fragment uit zijn film Jour de Fête. Met The Illusionist gaat Chomet nog een stapje verder. Hij bewerkte een verhaal van Tati tot een filmscript. De illusionist in de film heeft net als Tati in de jaren vijftig wisselend succes op het variététoneel. Dit sombere verhaal past niet bij de komedies die de regisseur maakte. Laat de verfilming van een zwaar artiestenleven maar aan Chomet over.

Illusionist Tatischeff (Tati) woont in Parijs, maar komt daar niet meer aan de bak. Het is 1959 en variététheater maakt plaats voor rockmuziek. In Londen mag hij optreden na rockband Billy Boy and the Britoons. Alleen zitten na hun spetterende performance nog maar twee mensen in de zaal. En dan blijft zijn konijn ook nog eens niet in de hoge hoed zitten. De eerste scènes van The Illusionist neigen naar slapstick, maar een gevoel van medelijden overheerst. Dit komt door de nauwkeurig uitgesponnen vader-dochter relatie tussen de illusionist en Alice. Zij gelooft wél in magie en wil bij hem blijven.

Net als in Les triplettes de Belleville, legt Chomet in The Illusionist de nadruk op de relatie tussen twee personages en de ontwikkelingen hierbinnen. In Les triplettes werd de band tussen oma en haar wielrennende kleinzoon door middel van flashbacks en flash forwards in beeld en gebracht, waardoor het moeilijk te volgen was. Het verhaal van The Illusionist is juist simpel en chronologisch.

Chomet light
Toch zullen fans van Les triplettes Chomets tweede film niet meteen in hun hart sluiten. The Illusionist is lichtvoetig en bevat een stuk minder maatschappijkritiek. In Les triplettes bracht economische vooruitgang alleen maar ellende voor de burger. Treinen, metro's en woontorens ontnamen een oma en haar kleinzoon het zicht. In The Illusionist is het juist fijn toeven in de grote steden. Alleen bij de plaatselijke garage valt een kritische noot te bespeuren. Daar zien we een man in een Chevrolet met geld smijten om zijn bolide gewassen te krijgen. Chomet vindt dit maar verspilling.

In één ding lijkt The Illusionist wél op Les triplettes. Chomet kiest weer voor een grove en toch gedetailleerde tekenstijl. Vooral Edinburgh met al haar monumenten, groen en winkeltjes wordt tot op de millimeter nauwkeurig weergegeven. Chomet houdt namelijk net als Jacques Tati en de illusionist in de film van ouderwets vakmanschap. Hij wil liever niets met technologische vooruitgang te maken hebben.

Toch zijn twee scènes met de computer geanimeerd. Chomet geeft hiermee een emotionele verandering aan. De relatie tussen de illusionist en bewonderaar Alice wordt zo met veel empathie in beeld gebracht. Het gebruik van muziek en dialoog als drijvende kracht achter de ontwikkelingen die de personages doormaken, draagt hier aan bij.