De Australische regisseur Michael Rowe verraste dit jaar op het filmfestival van Cannes met zijn debuutfilm Año bisiesto (schrikkeljaar). Een controversiële film die de eenzaamheid en intimiteit toont van een jonge Mexicaanse vrouw in de grote stad. Rowe won de befaamde Camera d'Or voor dit indrukwekkende, sadomasochistische en gek genoeg tedere portret.

De jonge journaliste Laura woont in een eenvoudig appartement in Mexico-stad waar ze stiekem de buren begluurt terwijl ze zichzelf weemoedig masturbeert. Ze liegt tegen haar moeder aan de telefoon dat ze een bruisend leven heeft met veel vrienden, maar eigenlijk is ze ontzettend eenzaam. De passieloze sfeer wordt onderstreept door de smakeloze blikken met eten die ze voor de tv naar binnen werkt, maar ook door de lompe seks die ze heeft met willekeurige mannen die ze mee naar huis neemt. Laura is een zachtaardig persoon maar tedere omhelzingen accepteert ze alleen na een ritueel van ruige erotiek.

De benauwende setting van een appartement en de afstandelijke camera geven een objectieve blik op haar wrange seksuele verlangens. Hoewel de seksscènes ongemakkelijk heftig zijn, maar oprecht in beeld zijn gevat, legt Rowe nergens teveel aandacht op verklarende aanwijzingen. De eenzaamheid en anonimiteit van de grote stad lijken net zo goed een aanleiding voor Laura's masochistische gedrag als de schuldbeladen relatie met haar vader.

Tedere dominantie
Terwijl ze de dagen afstreept op haar kalender, zien we Lara om onduidelijke redenen hoopvol hunkeren naar 29 februari, een dag des oordeels. De seks die ze verlangt wordt ook steeds heftiger met het verstrijken van de dagen. Wanneer ze Arturo op een van haar mannenjachten mee naar huis sleept, vraagt ze hem steeds verder te gaan in de hardhandige seks. De onprettige seksuele scenario's die Laura hem verzoekt uit te voeren, voelen eerder aan als een weg van zelfkastijding dan van een onderdanige fetisj.

Waarom Laura de pijn opzoekt is dubbelzinnig. Wilt ze zich bevrijden van haar afgestompte gevoel? Is tederheid voor haar traumatisch verbonden aan geweld? Rowe houdt de focus op Laura zonder haar complexe karakter af te zwakken met een freudiaanse uitleg. Año Bisiesto is juist intrigerend om deze afstandelijkheid en de subtiele omkering van de dominantie positie tussen deze twee sekspartners. Zo gewelddadig als hun relatie wordt, zoveel tederheid bloeit er tussen de twee op. Wanneer Laura het uiterste van Arturo vraagt, wordt zijn beeld als gehoorzame beul steeds sprekender.

Año bisiesto is een typische film die aan de oppervlakte een kil en uitgekleed plot lijkt te hebben. Maar wanneer je als kijker de tijd neemt om de tegenstrijdige elementen - tederheid en geweld - tot je door te laten dringen, dan spreekt de monsterlijke manie van Laura heel oprecht.