Na zijn eerste film Moon, waarmee hij onder meer de BAFTA Award voor Beste Debuut in de wacht sleepte, bleef regisseur Duncan Jones in sci-fi sferen hangen. Ditmaal voorzien van een groots Hollywoodbudget maakte hij een geslaagde thriller waarin Groundhog Day en de serie '24' elkaar lijken te ontmoeten. De titel Source Code verwijst naar een speciaal overheidsproject waarbij geëxperimenteerd wordt met de mogelijkheid om iemands bewustzijn over te brengen naar het lichaam van een andere persoon in een parallelle realiteit tijdens de laatste acht minuten van diens leven. Dat klinkt als abracadabra, maar Jones weet het zeer overtuigend te brengen.

Het laatste wat de Amerikaanse piloot Captain Colter Stevens (Jake Gyllenhaal) zich nog kan herinneren is een helikoptercrash in Afghanistan. Daarna schrikt hij wakker in een trein met een wildvreemde vrouw tegenover zich, die hem voor iemand anders aanziet. Verward trekt Colter zich terug in de wc, waar hij in de spiegel ontdekt dat hij in het lichaam van een andere man zit. Terwijl hij zijn reisgenote Christina (Michelle Monaghan) duidelijk probeert te maken dat hij echt geen idee heeft wie ze is, gaat er een bom af.

Wanneer Colter vervolgens zijn ogen weer opent treft hij zichzelf in uniform aan, vastgebonden in een kleine cabine. Via een videomonitor wordt hij toegesproken door vrouwelijke commandant Goodwin (Vera Farmiga), die hem uitlegt dat het zijn missie is in de trein op zoek te gaan naar de dader van de bomaanslag. Na korte instructies stuurt Goodwin hem keer op keer terug in de Source Code, waar Colter exact dezelfde acht minuten telkens weer opnieuw beleeft om zo te kunnen achterhalen wie van zijn medepassagiers de terrorist is.

Spanningsboog
De reden dat deze herhalende factor geen dreiging voor de spanningsboog vormt, is dat Colter telkens met wat meer informatie terugkeert in de trein en de puzzel van een andere kant probeert te benaderen. Ook de ontwikkelingen op persoonlijk vlak zorgen ervoor dat de film zijn ritme behoudt. De spanning tussen hem en Christina wordt zorgvuldig opgebouwd en ondertussen probeert Colter zijn eigen geheugen terug te halen en contact te zoeken met zijn vader.

Colter Stevens is geen doorsnee onbewogen actieheld die op het nippertje de bom traceert en koelbloedig het rode draadje doorknipt. Een breed palet aan emoties passeert de revue terwijl Jake Gyllenhaal zijn personage laat groeien in de situatie waarin hij vast is komen te zitten. Van wilde paniek, naar frustratie en onmacht tot een enorme vastberadenheid om zijn missie te volbrengen. Gyllenhaal wordt daarin gesterkt door zijn tegenspeelsters. Monaghan bezit precies die frisse, flirterige uitstraling waar haar rol om vraagt en Farmiga weet uit haar beperkte optreden opvallend veel te halen.

De plot is vergezocht, maar dusdanig intelligent geschreven dat het Jones en scenarioschrijver Ben Ripley lukt om de wetten van de logica te tarten zonder ongeloofwaardig over te komen. Jones vraagt zijn kijkers scherp te blijven en schuwt niet om achteloos met termen als Halo-effect, parabolische berekeningen en kwantummechanica te strooien. Maar met een slim gestructureerde thriller die zijn snelheid niet verliest en zowel komische als ontroerende momenten kent, blijft het kraken van je hersens zeker niet onbeloond.