| 80 |
Twee nerds en een hilarisch ruimtemannetjeSimon Pegg en Nick Frosts zeer geestige sci-fi-roadmovie Paul is een film gemaakt door, voor en over nerds, en daardoor misschien niet voor iedereen even toegankelijk, maar door de hilarische titelfiguur, de aanstekelijke chemie tussen Pegg en Frost, en het tomeloze enthousiasme dat de film uitstraalt, is Paul is een dolkomische toevoeging aan het genre waaraan het een vreugdevolle ode brengt. Wander Theunis - Film1 |
| 70 |
Brave maar geslaagde komedie"Paul is braver dan het vorige werk van Pegg en Frost, maar is niettemin een geslaagde komedie. Uiteraard zijn er voor de sf-fans allerlei grappige verwijzingen, hoewel die dit keer niet de film dragen." Annet de Jong - De Telegraaf |
| 60 |
Met plezier en liefde gemaakt"Paul is een handvol geslaagde en flauwe grappen die door Pegg en Frost wordt uitgemolken, en regisseur Greg Mottola heeft er verder niet al teveel aan toe te voegen. Niettemin is Paul duidelijk met plezier en liefde gemaakt, van de vele filmcitaten en het ontspannen acteerwerk, tot de bluegrass-cover van een Star Wars-liedje die in een louche bar wordt gespeeld. Intussen dreigen de genrekomedies van Pegg en Frost wel ook zelf op formulefilms uit te draaien." Kevin Toma - De Volkskrant |
| 60 |
Paul de alien is ronduit hilarisch"Je kunt het wel aan schrijvers, hoofdrolspelers en beroepsnerds Simon Pegg en Nick Frost overlaten om van de vuilbekkende Paul iets leuks te maken. Sterker nog: hun creatie is ronduit hilarisch en gaat op de loop met elke scène waar hij inzit, met veel dank aan Rogens bulkende stemgeluid. Hoewel dat veel grappigs oplevert, is het ook de voornaamste handicap van de film: Paul de alien is zo leuk, dat Paul de film inkakt zo gauw hij uit beeld verdwijnt." Klaas Kaptijn - Veronica Magazine |
| 60 |
Sympathieke satire gecombineerd met doeltreffende grappen"De humor van Paul in een notendop: sympathieke satire op eerdere films over buitenaards leven gecombineerd met simpele maar doeltreffende poep- en seksgrappen. Ondanks hun gemeenschappelijke stamboom werkt Paul uiteindelijk minder goed dan Hot Fuzz en vooral minder goed dan Shaun of the Dead. (...) Frost en Pegg lijken bovendien op een breder publiek te mikken: de referenties zijn minder obscuur, waardoor meer mensen ze zullen begrijpen maar ze ook niet zo grappig zijn." Joost Broeren - De Filmkrant |
Grappig maar flauw"Paul is geen typische sciencefictionfilm en dus voor mensen die daar niet van houden ook nog grappig. (...) De humor is wel erg flauw (...) Voor subtiele grappen moet je niet naar deze film kijken." Daphne Blokhuis - Metro |
Twee nerds en een hilarisch ruimtemannetje
door Wander Theunis
Met zijn groengrijze huid, grote hoofd en bolle ogen lijkt de buitenaardse titelfiguur uit Paul wel heel erg op de iconische, standaard alien. Zijn uiterlijk is inderdaad weinig origineel, maar ruimtemannetje Paul heeft een verhelderend weerwoord: sinds ze hem in 1947 opsloten, injecteert de Amerikaanse overheid zijn beeltenis mondjesmaat in de internationale popcultuur. Op deze manier is de wereldbevolking onbewust bekendgemaakt met de aanblik van het buitenaardse ras waartoe Paul behoort, zodat de mensheid niet zou flippen in het geval dat beide beschavingen elkaar ooit ontmoeten. Paul is geen clichématige kopie van het klassieke buitenaardse wezen: hij is het origineel.

Deze amusante herschrijving van de geschiedenis is slechts één voorbeeld van hoe scenarioschrijvers en hoofdrolspelers Simon Pegg en Nick Frost in hun zeer geestige sci-fi-roadmovie Paul spelen met welbekende sciencefictionelementen. Net als hun succesvolle eerdere werk - de hilarische televisieserie Spaced (1999-2001), de romantische zombiekomedie Shaun of the Dead (2004) en de komische politiethriller Hot Fuzz (2007) - is de film echter geen meedogenloze parodie op klassieke films en genreconventies. In plaats daarvan is ook Paul een jolige liefdesverklaring aan de grote namen uit de film- en popcultuurgeschiedenis. Deze keer zijn het sciencefictiongenre en haar pioniers de gelukkigen.
Aan deze liefde voor sci-fi wordt in Paul gestalte gegeven door Graeme Willy (Pegg) en Clive Gollings (Frost), twee Britse nerds die na lang sparen eindelijk een road trip door het beloofde land Amerika maken. De uitgestippelde route gaat langs alle beroemde plekken waar zich 'buitenaardse' dingen hebben afgespeeld: van de mysterieuze 'UFO-hangar' Area 51 tot de stad Roswell, waar in 1947 vliegende schotels gesignaleerd werden. Startpunt is Comic-Con: dé jaarlijkse sci-fi-, fantasy-, stripboeken- en filmconventie in San Diego, Californië. In dit Mekka der nerds voelen de wereldvreemde Graeme en Clive zich op hun gemak, maar een wild avontuur is onvermijdelijk wanneer ze langs de kant van de weg Paul (stem van Seth Rogen) tegen het lijf lopen.
En jawel: Paul is een alien. Een wietrokende, grofgebekte, schunnige, grappenmakende alien. Zestig jaar geleden stortte zijn ruimteschip neer op aarde, waarna de Amerikaanse autoriteiten hem in het diepste geheim opsloten. Hij is ontsnapt, op de vlucht en vraagt nu Graeme en Clive om hulp. Stomverbaasd maar geïntrigeerd nemen zij Paul mee in hun camper om hem naar de plek te brengen waar zijn buitenaardse soortgenoten hem zullen komen ophalen. Halsoverkop 'ontvoert' het trio ook nog 'per ongeluk' het brave christenmeisje Ruth (Kristen Wiig) en zo begint een doldwaze race tegen de klok: kunnen Graeme en Clive Paul naar zijn bestemming brengen voordat een drietal geheime agenten, onder leiding van de koelbloedige Agent Zoil (Jason Bateman), hem kan oppakken?

Hoge verwachtingen
Pegg en Frost waren de sterren van enkele van de leukste producties van het afgelopen decennium en dat schept hoge verwachtingen. Die weet het erg grappige Paul grotendeels glansrijk in te lossen, maar het moet helaas gezegd: de humor is minder subtiel en doordacht dan we van de Britse komediehelden gewend zijn. Een opvallend voorbeeld is het personage Ruth, dat na een lesje vuilbekkerij van Paul ook flink aan het vloeken slaat. Geinig, een kuis meisje dat vunzige schuttingtaal uitkraamt, maar het is makkelijk scoren. Ook blijven in Paul de spitsvondige dialogen en snedige woordgrappen die Shaun of the Dead en Hot Fuzz deels zo leuk maakten grotendeels uit, en leunen veel, zo niet de meeste goede grappen op verwijzingen naar andere films. Niets mis mee, maar iets meer 'eigen materiaal' was leuk geweest.
Desondanks mogen Pegg, Frost en regisseur Greg Mottola (Superbad, Adventureland) apetrots zijn op Paul, en vooral op het titelpersonage. Het losbandige marsmannetje steelt in iedere scène de show en is, mede dankzij de droogkomische stem van Seth Rogen, continu hilarisch. En door de bijzondere band die hij gedurende de film opbouwt met medebuitenbeentjes Graeme en Clive weet Paul zelfs heel eventjes te ontroeren. E.T., Yoda, de Alien, de Predator en de ruimtemannetjes uit Close Encounters of the Third Kind mogen een nieuw lid aan hun ereclubje toevoegen.


Aan deze liefde voor sci-fi wordt in Paul gestalte gegeven door Graeme Willy (Pegg) en Clive Gollings (Frost), twee Britse nerds die na lang sparen eindelijk een road trip door het beloofde land Amerika maken. De uitgestippelde route gaat langs alle beroemde plekken waar zich 'buitenaardse' dingen hebben afgespeeld: van de mysterieuze 'UFO-hangar' Area 51 tot de stad Roswell, waar in 1947 vliegende schotels gesignaleerd werden. Startpunt is Comic-Con: dé jaarlijkse sci-fi-, fantasy-, stripboeken- en filmconventie in San Diego, Californië. In dit Mekka der nerds voelen de wereldvreemde Graeme en Clive zich op hun gemak, maar een wild avontuur is onvermijdelijk wanneer ze langs de kant van de weg Paul (stem van Seth Rogen) tegen het lijf lopen.
En jawel: Paul is een alien. Een wietrokende, grofgebekte, schunnige, grappenmakende alien. Zestig jaar geleden stortte zijn ruimteschip neer op aarde, waarna de Amerikaanse autoriteiten hem in het diepste geheim opsloten. Hij is ontsnapt, op de vlucht en vraagt nu Graeme en Clive om hulp. Stomverbaasd maar geïntrigeerd nemen zij Paul mee in hun camper om hem naar de plek te brengen waar zijn buitenaardse soortgenoten hem zullen komen ophalen. Halsoverkop 'ontvoert' het trio ook nog 'per ongeluk' het brave christenmeisje Ruth (Kristen Wiig) en zo begint een doldwaze race tegen de klok: kunnen Graeme en Clive Paul naar zijn bestemming brengen voordat een drietal geheime agenten, onder leiding van de koelbloedige Agent Zoil (Jason Bateman), hem kan oppakken?

Pegg en Frost waren de sterren van enkele van de leukste producties van het afgelopen decennium en dat schept hoge verwachtingen. Die weet het erg grappige Paul grotendeels glansrijk in te lossen, maar het moet helaas gezegd: de humor is minder subtiel en doordacht dan we van de Britse komediehelden gewend zijn. Een opvallend voorbeeld is het personage Ruth, dat na een lesje vuilbekkerij van Paul ook flink aan het vloeken slaat. Geinig, een kuis meisje dat vunzige schuttingtaal uitkraamt, maar het is makkelijk scoren. Ook blijven in Paul de spitsvondige dialogen en snedige woordgrappen die Shaun of the Dead en Hot Fuzz deels zo leuk maakten grotendeels uit, en leunen veel, zo niet de meeste goede grappen op verwijzingen naar andere films. Niets mis mee, maar iets meer 'eigen materiaal' was leuk geweest.
Desondanks mogen Pegg, Frost en regisseur Greg Mottola (Superbad, Adventureland) apetrots zijn op Paul, en vooral op het titelpersonage. Het losbandige marsmannetje steelt in iedere scène de show en is, mede dankzij de droogkomische stem van Seth Rogen, continu hilarisch. En door de bijzondere band die hij gedurende de film opbouwt met medebuitenbeentjes Graeme en Clive weet Paul zelfs heel eventjes te ontroeren. E.T., Yoda, de Alien, de Predator en de ruimtemannetjes uit Close Encounters of the Third Kind mogen een nieuw lid aan hun ereclubje toevoegen.









