« Terug naar de filmpagina *****

De deugden en zondes van een puberteit

door Nienke Huitenga
Intelligente maar naïeve tienermeisjes zijn populaire personages in de hedendaagse Franse cinema. Als vertegenwoordigsters van belangrijke momenten in een puberleven geven ze met hun eigenwijze blik verfrissend commentaar op die rare ingedutte volwassenenwereld. Dat bleek al in films als Stella en Le hérisson, en nu ook in No et moi. De ontdekking dat je als tiener het misschien een klein beetje beter weet dan je ouders, vormt het hart van dit coming-of-age drama.


Actrice en regisseur Zabou Breitman maakt met No et moi haar tweede boekverfilming. Gebaseerd op det gelijknamige bestseller van Delphine de Vigan heeft Breitman samen met haar vaste scriptschrijver Agnès de Sacy een vertederend tienerdrama in bijna overdreven jeugdige verpakking afgeleverd. De dertienjarige Lou (Nina Rodriguez) is vanwege haar bovengemiddelde intelligentie een beetje de zonderling van de klas. Ze is een muizige brugklasser die stipt haar huiswerk maakt maar ook stiekem verliefd is op de flirterige Lucas.

Voor een essay project op school zoekt Lou een geschikte kandidaat voor haar stuk over jonge thuislozen, zoals dat officieel heet in Frankrijk, sans domicile fixe. Op Gare d'Austerlitz ontmoet ze No (Julie-Marie Parmentier) die in ruil voor een paar alcoholische versnaperingen wel wil vertellen over haar rondzwervingen. Als ze niet moe van de kou in slaap valt, geeft No ontwijkende antwoorden op Lou's vragen, door te praten over betekenisloze gebeurtenissen op straat terwijl ze drie wodka te veel bestelt.

Lou gelooft dat het met No goed zal komen als zij bij haar thuis mag intrekken: "Ze heeft alleen liefde nodig." No mag komen logeren, maar dat zorgt voor Lou's eerste puberale botsingen met haar ouders. Tegelijkertijd is het eindelijk een manier om contact met ze te krijgen. Door de antidepressiva die haar moeder slikt, is Lou namelijk een beetje onzichtbaar in huis - net als No op straat.


Geforceerd jong
Terwijl het acteerwerk van Julie-Marie Parmentier hier en daar over the top neigt te gaan, weet de veel jongere Nina Rodriguez het goed in balans te houden met haar onbezoedelde puber kwaliteiten. Net als Stella en Le hérisson valt No et Moi in de categorie kunstzinnige maar aaibare tienerdrama's.

Bij vlagen lijkt de film een serieus sociaal ethisch vraagstuk - verwaarlozen moderne ouders hun kinderen werkelijk zo erg? - maar door de vlotte montage, de tussengeworpen animatiefragmenten en de nostalgische pop-rock van Metellica en Portishead blijft de uitstraling jong. Misschien wel een beetje te geforceerd. Deze elementen zijn overduidelijk bedoeld om een tienerpubliek aan te spreken. Maar uiteindelijk staat de dwingende voice-over in combinatie met de sentimentele muziek dit tere plot te veel in de weg.

No et Moi weet door deze wispelturige emotionele lijn niet de juiste toon te vinden. Het lijkt er op dat Breitman niet kon kiezen en dus maar speelt met zo veel mogelijk stijlelementen van een 'puberale cinema'. Alsof ze als volwassene niet zeker weet of een ingetogen puberdrama wel begrepen wordt door de jeugd van tegenwoordig.