De Franse actrice Fabienne Berthaud maakte vijf jaar geleden haar debuut als speelfilmregisseur met een rommelig inkijkje in het leven van een fotomodel. De hoofdrol in het als documentaire aandoende Frankie werd vertolkt door Diane Kruger, de Duitse actrice bekend van onder andere Troy en Inglourious Basterds, die haar professionele werkzaamheden regelmatig resoluut omgooide. Kruger begon ooit als ballerina, maar hing na een blessure haar spitzen aan de wilgen en begon een carrière als catwalkmodel. Toen dat ging vervelen werd de Duitse, op aangeven van Luc Besson, een niet onverdienstelijk actrice. Kruger wisselt haar bijdragen aan blockbusters af met rollen in kleinere arthouse producties. Pieds nus markeert de tweede samenwerking tussen Berthaud en Kruger. Waarschijnlijk voelen regisseur en actrice elkaar feilloos aan, maar voor het publiek kost het grote moeite om meegevoerd te worden in hun belevingswereld.

Kruger speelt een bescheiden rol in Berthauds nieuwste, met als volledige titel Pieds nus sur les limaces (Met blote voeten op de naaktslakken) en die ze baseerde op haar eigen boek. Toch wint Krugers personage gedurende dit gezinsdrama steeds meer terrein. De aandacht wordt namelijk aanvankelijk vrijwel volledig opgeëist door Ludivine Sagnier (Swimming Pool, 8 femmes). Sagnier geeft gestalte aan de eigenzinnige Lily, die compleet in haar eigen wereldje leeft. Het is een eigengereid meisje met een volstrekt unieke belevingswereld. Haar gedrag is naïef en kinderlijk en gaat gepaard met een geheel eigen moraal, die soms weer opvallend volwassen en ongeremd aandoet. Haar omgeving heeft veel met het meisje te stellen.

Lily's oudere zus Clara (Kruger) is in alle denkbare opzichten het tegenovergesteld van haar jongere zusje. Clara woont al sinds tijden met haar man in Parijs waar ze werkt bij een advocatenkantoor. Lily heeft een hechte band met haar moeder die haar altijd beschermd heeft tegen de boze buitenwereld die haar toch niet begrijpt. Geheel uit het niets krijgt de moeder van de twee zussen een hartstilstand en staan de twee dames er alleen voor. Aanvankelijk lijkt het nog wel te doen om Lily te laten opvangen door vrienden en bekenden, maar al snel moet Clara eraan te pas komen. Lily kan niet voor zichzelf zorgen en brengt bovendien de erfenis van de familie in gevaar.

Love it or hate it
De dood van de moeder van de meisjes kondigt zich vrijwel direct aan. Veel tijd om de relatie tussen Lily en haar moeder vorm te geven permitteert Berthaud zich niet. Hoe hun band in elkaar stak moet vervolgens uit kleine hints worden opgemaakt. Berthaud investeert haar tijd liever in het vormgeven van de complexe belevingswereld van het uitzonderlijke meisje. Het lukt de filmmaakster maar mondjesmaat om je hierin mee te krijgen. De fantasie van het meisje laveert continu tussen intrigerend en ronduit vervelend, omdat ze de signalen van haar omgeving haast bewust negeert. Het doet sterk denken aan het jonge meisje dat Terry Gilliams Tideland domineerde en dat ook het publiek in twee kampen verdeelde. Ook Pieds nus is een geval van love it or hate it.

Berthauds relaas over het zonderlinge meisje krijgt meer richting zodra Krugers karakter zich in het leven van haar zusje gaat mengen. Er heerst een bijzondere band tussen de twee meiden, waarbij Clara's voortdurende vertwijfeling voor interessante wendingen zorgt. Haar man doet er nog een schepje bovenop door Clara tot beslissingen te dwingen. Lily brengt zichzelf voortdurend in moeilijkheden wat leidt tot een scala aan ongemakkelijke gebeurtenissen, bijvoorbeeld wanneer ze een groep mannen naar haar huis weet te lokken. Berthaud probeert te tonen dat naast alle lastige situaties Lily's levensstijl ook voordelen kan opleveren. Zo vormt ze een ware eye opener voor de stugge Clara. Pieds nus laat vooral een sterke vertwijfeling van een filmmaakster zien die nog niet de juiste noten weet te raken. Ook Berthauds debuut Frankie illustreerde dit. Toch toont dit tweede project al meer potentie en houdt Berthaud nog even het voordeel van de twijfel.