Door fanatiek in de gewichten te gaan hangen heeft Taylor Lautner niet alleen de Twilight-reeks gered, maar ook zijn eigen carrière. Het succes van de vampierreeks lijkt recht evenredig met de buikspieren van Lautner. Inmiddels wil hij niet meer dat het puur om zijn uiterlijk draait en doet alleen nog zijn T-shirt uit als het strikt noodzakelijk is. Dit blijft ons dan ook bespaard in zijn eerst grote eigen productie, maar acteren kan de jongen nog steeds niet.

Dit wordt vooral pijnlijk duidelijk naast grootheden als Sigourney Weaver, Maria Bello, Alfred Molina en Jason Isaacs. Zij spelen de volwassenen die in Abduction Lautners personage Nathan voor de gek houden. Het leven van buitenwijkpuber Nathan lijkt één grote leugen als hij erachter komt dat de mensen met wie hij onder één dak woont niet zijn echte ouders zijn. Na wat gegoogle komt het joch op een website van vermiste kinderen terecht. Daar vindt hij zijn eigen foto en trekt, na één en één te hebben opgeteld, zo zijn conclusies. Als zijn pleegouders in rap tempo het veld hebben geruimd ontketent zich een kat-en-muisspel, waarbij Nathan al vluchtend de waarheid moet zien te ontrafelen.

Het gegeven dat je hele leven een leugen blijkt te zijn is al onnoemelijke malen voorbij gekomen en is op zich weinig verrassend. Wat je er vervolgens mee doet kan de zaak interessant maken, getuige The Bourne Identity, waar dit project wel erg veel van leent. Regisseur John Singleton (Shaft, 2 Fast 2 Furious) doet zijn uiterste best nog enig gevoel voor de verwarde jongen bij de kijker te installeren. Het begin van Abduction is hierdoor dan ook tergend langzaam, vooral de momenten waarop de band tussen 'vader' en zoon wordt vormgegeven. Ook het geklungel met het mooiste meisje van de klas doet volkomen overbodig aan. Dit is een actiefilm die niet vraagt om grondige karakteranalyses, zelfs niet als ze zo halfslachtig zijn als hier. De bestorming van Nathans huis die abrupt een einde maakt aan al deze onzin mag haast met gejuich ontvangen worden..

Het scenario van Shawn Christensen maakt de grote fout bijna alle volwassenen vroegtijdig het veld te laten ruimen en het gevolg haast volledig op Lautners getrainde schouders te laten rusten. Eigenlijk blijven alleen Molina als CIA agent en Michael 'Millennium' Nyqvist als slechterik over. Het niveauverschil met Lautner en zijn twee veterane tegenspelers zorgt voor plaatsvervangende schaamte. Gelukkig vlucht Nathan niet alleen en mag hij zijn vriendinnetje Lily Collins (de dochter van Phil) mee op sleeptouw nemen. Zij weet nog enig charmant tegenwicht te bieden, al is de voor haar geschreven rol te beperkt om zich flink uit te kunnen leven.

Vergezochtheden
De klopjacht en de actiescènes die Abduction aaneenrijgen zijn niet echt wereldschokkend, maar eigenlijk nog best vermakelijk. Toch is de gemiddelde liefhebber van actiethrillers als deze niet gek. De ontelbare plotgaten helpen niet bij de geloofwaardigheid van Nathans strijd. Het gebrek aan goed doordachte plotelementen en - wendingen gaat Singleton al snel opbreken. Zo is het behoorlijk vergezocht dat de CIA achter elke telefoonlijn of internetverbinding hangt die de jongen oproept. Dit soort vergezochtheden zijn onbedoeld lachwekkend en het turven hiervan kan een leuke bezigheid zijn als je nog een uur te gaan hebt.

Lauter komt nog het best tot zijn recht als hij de benen mag nemen en vooral niet te veel tekst heeft. Als je een matig acteur bent moet je geen matige soloprojecten als deze op je nemen. De pubermeisjes die in katzwijm vallen bij het zien van de jonge acteur zal het allemaal een rotzorg zijn. De vraag die echter bij verstandige mensen opdoemt is of Lautner niet beter gewoon een echt vak kan kiezen. De garantie dat de acteur tien jaar en vele acteerlessen later nog werk zal kunnen vinden valt namelijk onmogelijk te geven.