Sommige mensen zijn zo vergroeid met hun werk dat ze er zelfs hun privéleven dwars doorheen laten lopen. De kunstzinnige Svenja (Nicolette Krebitz) en de zakelijke Roland (Robert Hunger-Bühler) zijn op papier nou niet bepaald een match made in heaven. Toch voelen de twee een woeste aantrekkingskracht tot elkaar. Hun eerste ontmoeting ontstaat per toeval door het onbewust delen van een sigaret tijdens een kunstexpositie. De tweede keer dat ze elkaar diep in de ogen kijken is wederom in een artistieke setting. Roland en Svenja besluiten koffie te gaan drinken en hun hernieuwde kennismaking naar een volgend level te brengen door een hotelkamer te betrekken. Er wordt gepraat en om elkaar heen gedraaid, maar niet samen geslapen.

Het ontstaan van de romance van deze twee zeer uiteenlopende hoofdpersonen is tekenend voor de aanpak van het derde filmproject van de Duitser Christoph Hochhäusler. Hij trekt er haast een uur voor uit om de affaire in het zadel te helpen. Zelfs dan heb je nog niet echt het idee dat je hoogte krijgt van het reilen en zeilen van hun levens. Svenja is getrouwd en is net in Frankfurt komen wonen omdat haar man Oliver (Mark Waschke) daar aan een lekker belangrijke baan bij een grote Duitse bank is begonnen. De verf van hun kale saaie appartement is nog nauwelijks opgedroogd en de meubels staan nog in het plastic. De eveneens getrouwde Roland is een hoge pief bij de diezelfde bank en staat voor de beslissing een nieuw mannetje naar Indonesië te sturen, nadat één van zijn medewerkers er op gruwelijke wijze om het leven is gekomen. Oliver lijkt de perfect kandidaat voor de job.

Klinisch en kil
Het stelt bovendien de manager in staat om lekker zijn gang te gaan met Svenja, maar uitgerekend Roland verzet zich aanvankelijk tegen Olivers uitzending. Het is één van de vele onduidelijke beweegredenen en motieven van de bankier. Daarnaast schept het bankmannetje er, zonder aanwijsbare reden, groot genoegen in om junkies een shot te zien zetten. De personages in Hochhäuslers wereld zijn net zo klinisch en kil als de huizen die ze bewonen en de banen waarvoor ze elke dag weer vroeg uit de veren komen. De ontluikende gevoelens tussen Svenja en Roland hebben nog het meeste weg van een zakelijk deal. Dit verklaart wellicht ook waarom Hochhäusler hun ontmoetingen afwisselt met het managementsgekonkel dat uiteindelijk leidt tot Olivers vertrek naar een uithoek in Azië.

Door de trage maar vooral afstandelijke aanpak is het wel heel lastig om mee te gaan in de levens van de hoofdpersonen, wiens affaire nou niet bepaald van het scherm afspat. De tweezijdige aanpak van Hochhäusler, die de romantische escapades en lusteloze mechanische sekssessies van Roland en Svenja blijkbaar van hetzelfde belang acht als alle intens saaie zakelijke besprekingen, leidt tot een dubbele desinteresse bij zijn toeschouwers. Er worden in Unter dir die Stadt meer vragen opgeworpen dan beantwoord worden. Vreemd genoeg komt het hele deprimerende zakelijke wereldje dat vergeven is van de mannetjesputters nog het beste uit de verf. De vele rafelige eindjes die Hochhäusler overhoudt zijn soms intrigerend, maar leiden in verreweg de meeste gevallen tot nog meer afstand en onbegrip. Als het einde zich aandient lijkt Hochhäusler de juiste toon te pakken te hebben. Dan gaan Svenja en Roland namelijk opeens wel hun gevoelens uiten. Het is dan echt te laat om nog enige sympathie of medeleven voor ze op te kunnen brengen.