Ga er maar eens aanstaan: een roadmovie schrijven en regisseren over drie 'allochtone' vrienden die niet meteen alle afgezaagde clichés afwerkt. Het duo Habbekrats, bestaande uit Jim Taihuttu en Victor Ponten, slaagt er wonderwel in de roots van hun personages van ondergeschikt belang te maken. Het duurt een behoorlijke tijd voor Rabat even over de schreef dreigt te gaan, wanneer twee Noord-Afrikanen een uitsmijter in Barcelona naar de gallemiezen helpen. Ook dan is het nog maar de vraag of dit nou per se te linken is aan de afkomst van twee van de hoofdpersonen. Het antwoord is een zelfverzekerd nee, maar de scène die vooral onmacht en wanhoop uitstraalt zal door minder tolerante bioscoopgangers ongetwijfeld aan worden gegrepen om hun eigen vooroordelen bevestigd te zien.

Het invoegen van dit gebrek aan zelfbeheersing geeft aan dat Taihuttu en Ponten, voormalig videoclipschieters, met hun eerste lange speelfilm de bittere contrasten die in hun hoofdpersonen huizen niet uit de weg willen gaan. Dit is opmerkelijk want de eerste helft van het in slechts vijf weken opgenomen Rabat doet aarzelend en zelfs wat gemakzuchtig aan. Het is een relatief simpel en rechtlijnig verhaaltje over de Marokkaanse Nadir (een overtuigende rol van Nasrdin Dchar - Tirza), die na de bruiloft van zijn zus de opdracht krijgt om een taxi in het noorden van Marokko af te leveren. Zijn twee beste vrienden Abdel (Achmed Akkabi - Sterke verhalen) en de Tunesiër Zakaria (Marwan 'Chico' Kenzari - Loft) dringen zich aan hem op en besluiten Nadir gezelschap te houden. Ze weten echter niet dat Nadir, met wie ze op het punt staan een revolutionair nieuw bedrijf te beginnen, heel andere plannen in Marokko heeft.

Subtiliteit en finesse
Aanvankelijk lijkt Rabat niet veel om het lijf te hebben. Zakaria ligt tot in Noord-Frankrijk op de achterbank te pitten en tussen Abdel en Nadir blijven de conversaties beperkt tot oppervlakkigheden. Er is de tussenkomst van een Franse studente kunstgeschiedenis voor nodig om het goedhartige karakter van de jongens en daarmee hun turbulente vriendschap vorm te geven. Als het meisje met de vrienden meelift, komen ze in aanraking met andere culturen en levensstijlen in Barcelona. Ook nu weer lijkt het erop dat Taihuttu en Ponten vol op het orgel zullen gaan en de vooroordelen er eens lekker willen inpeperen. Juist dan komt hun grote gevoel voor subtiliteit en finesse bovendrijven. De triviale gesprekjes in de taxi van Nadirs vader en de kabbelende plotontwikkelingen blijken uiterst geraffineerde methoden om de drie jongens voorgoed in je hart te sluiten.

Het spontane bezoekje aan de Catalaanse wereldstad vormt de ultieme test voor de vriendschap tussen de Amsterdamse jongens. Want weten ze eigenlijk wel wat ze aan elkaar hebben en spreken ze hun ergernissen en onhebbelijkheden wel naar elkaar uit? Tijdens een confrontatie op het Spaanse strand komt alles naar buiten en is het nog maar de vraag of het drietal wel zo hecht met elkaar bevriend is als ze zelf lopen te roepen. Op dit dramatische hoogtepunt wordt ook het uitstekende spel van de drie hoofdrolspelers nog eens vet onderstreept.

Rabat vormt een zeer aangename afwisseling met de licht dramatische komedies over de clash tussen (religieuze) traditie en Hollandse amorele waarden, schnitzelwalhalla's en pizzatenten die de afgelopen jaren de bioscopen terroriseerden. Dat genre hebben we namelijk zo onderhand wel gezien. Rabat kan er zelfs last van hebben. Maar zoals voor alle vooroordelen geldt: onbekend blijft eng en onbemind als je niet met een open blik op onderzoek uitgaat.