Filmmaker Darren Lynn Bousman maakte een jaartje of tien geleden zijn debuut als filmregisseur, al ging dit compleet aan het grote publiek voorbij. Instant bekendheid verwierf Bousman door zich vier jaar later aan te sluiten bij de Saw-reeks. Vanaf het tweede deel ging de Amerikaan zich bezig houden met het script en vooral met de regie. Zijn verbondenheid aan de reeks bleef nog twee vervolgen aanhouden en Bousman kan mede verantwoordelijk worden gehouden voor het instorten van de serie die nog zo veelbelovend afgetrapt werd. Het Saw-imago zal hij nooit meer van zich af kunnen schudden, want elk nieuw regieproject zal weer de strijd moeten aangaan met de gruwelijk zieke martelorgies van de horrorreeks. Dit verklaart misschien waarom je bij Bousmans nieuwste probeersel, Mother's Day helemaal niet zit te wachten op karakterontwikkeling en je het liefst meteen bloed wil zien.

Er wordt nauwelijks de moeite genomen om de personages nog een beetje diepgang en backstory mee te geven. Het uitgangspunt is belachelijk simpel. Een groep geslaagde yuppen heeft een gezellig feestje in de kelder van het pas verhuisde stel Daniel en Beth (Frank Grillo en Jaime King). De house warming party wordt op brute wijze verstoord als de woning bestormd wordt door een drietal criminele broers, die een schuilplaats zoeken na een uit de hand gelopen overval. De feestgangers worden in gijzeling genomen. Het is zonneklaar dat het agressieve zootje, dat vroeger in het huis van Daniel en Beth heeft gewoond, niet schroomt om op gewelddadige wijze duidelijk te maken wie er de baas is. Het wachten is op hun moeder (Rebecca De Mornay) en zus Lydia (Deborah Ann Woll - 'True Blood'). Als de dames eenmaal arriveren is de chaos compleet.

De naamloze moeder is aanvankelijk de zelfbeheersing en hoffelijkheid zelve. Ze wil het haar 'gasten' zoveel mogelijk naar de zin maken. De onervaren scenarist Scott Milam neemt alleen geen lange aanloop om haar ware aard te onthullen. Het sadistische hypocriete toontje van De Mornays hoofdpersoon sijpelt al vroegtijdig door het gezalfde gebabbel heen. Dit ongeduld geeft aan dat Mother's Day het niet heeft kunnen opbrengen om de personages rustig te introduceren en zich te laten ontwikkelen. Moeder is een first class bitch die een wel zeer opmerkelijke band met haar zoons onderhoudt. De drie jongens - neergezet door de relatief onbekende Patrick Flueger, Warren Kole en Matt O'Leary - volgen slaafs de bevelen van hun moeder op. Het blijkt dat mama zonder haar handen vuil te maken zo'n beetje alles voor elkaar krijgt wat in haar gestoorde hoofd opkomt.

Eentonige setting
Doordat je zo weinig info meekrijgt van de gijzelaars kan het je ook geen donder schelen wat er met ze gebeurt. Waar het zo'n beetje op uitdraait laat zich dan ook eenvoudig raden. Bousman richt al zijn pijlen op het hoe en niet op het waarom. Als je echter zit te wachten op Saw-achtige praktijken kom je van een koude kermis thuis. Door de eentonige setting - vrijwel alles speelt zich af in het huis - konden de bedenkers niet veel kanten op en moesten ze zich met beperkte middelen zien uit te leven. Dit levert dikwijls slappe taferelen op die nou niet bepaald zenuwslopend zijn. Met een op handen zijnde tornado wordt bovendien teleurstellend weinig gedaan. Als Beth met een van de criminele broertjes een uitstapje moet maken, lijkt Mother's Day een wat creatievere weg in te slaan. De vreugde is echter van korte duur.

Ondanks het zwakke schrijfwerk rondom De Mornays personage steelt de actrice de show en roept hiermee vage herinneringen op aan haar vertolking van wraakzuchtige kinderjuf in The Hand that Rocks the Cradle. Haar personage haalt het niet bij de vergelijkbare manipulatieve gewetensloze moederrol in het Australische drama Animal Kingdom, ook al is dit natuurlijk een compleet ander genre. De Mornay probeert het onderste uit de kan te halen, maar heeft waarschijnlijk ook ingezien dat Mother's Day, dat het moet zien te rooien zonder schrikeffecten, veel te vlug zelfbeheersing verliest en vol op het gaspedaal gaat. Zonder cruise control vlieg je dan al snel uit de bocht.