De makers van Drive kregen een rechtszaak aan hun broek van een Amerikaanse bioscoopganger die teleurgesteld was omdat de trailer haar een Fast & Furious-achtige popcornfilm had beloofd. In plaats daarvan kreeg ze een hoogstaand actiedrama over een ondoorgrondelijke held, die naast zijn werk als stuntcoureur geld verdient door het besturen van vluchtauto's en valt voor de charmes van zijn getrouwde buurvrouw. Drive valt dan ook niet zomaar in één genre in te delen: het bevat autoachtervolgingen en gewelddadige afrekeningen in het criminele circuit, maar er is ook plaats voor romantische onderonsjes en psychologische elementen. Drive volgt zijn eigen regels.

Driver (Ryan Gosling) rijdt door de straten van Los Angeles, wachtend op twee overvallers. Hij legt de regels uit: "I drive you and I wait for five minutes. I don't do anything, I just Drive". Het enige wat je over hem weet is dat hij leeft voor auto's. In tegenstelling tot in het boek van James Sallis, komt de filmkijker verder weinig te weten over de achtergrond van het hoofdpersonage. In de Europese cinema worden bepaalde zaken wel vaker in het midden gelaten, maar het botst nogal met de verwachting van het grote Amerikaanse publiek dat doorgaans alles graag uitgelegd ziet. Ter compensatie biedt de Deense regisseur Nicolas Winding Refn explosief geweld en ook nog een romantische verhaallijn. Het geeft Drive een duaal karakter en juist dat houdt het spannend.

Refn staat bekend om uiteenlopende actiefilms - zoals Valhalla Rising, Pusher en Bronson - waarin de hoofdpersonen zich gedragen alsof ze God zijn. In zijn eerste Amerikaanse film is dit ook het geval, maar dit keer refereert hij aan de Hollywood-actiehelden van de jaren tachtig. Met name aan het Die Hard-achtige archetype van de politieagent die met niemand rekening houdt. Driver stunt voor een film in een politieauto en draagt dagelijks een jasje met een gouden schorpioen erop. Die verwijst naar de fabel The Scorpion and the Frog waarmee duidelijk wordt gemaakt dat sommige mensen anderen pijn doen, omdat dit nu eenmaal in de aard van het beestje zit.

Geen Hollywood-clichés
Wanneer Driver de getrouwde Irene (Carey Mulligan) ontmoet, weet Refn het Hollywood-cliché van de verboden liefde te vermijden. In plaats daarvan ontstaat er een driehoeksverhouding tussen Driver, Irene en haar criminele man Standard (Oscar Isaac), die een rekening open heeft staan bij de Joodse maffia. Driver heeft alles voor Irene over en is bereid om Standard te helpen bij een grote overval. Het geweld dat hierbij komt kijken is zo grof en bloederig, dat het bijna tot een stijlbreuk leidt. Refn krijgt het echter voor elkaar om de harde momenten met de criminelen totaal onverwacht af te wisselen met de romantische scènes met Irene. Drive is net zo wispelturig als het hoofdpersonage: je blijft je afvragen wie hij is en wat hij nu weer zal doen.

De veelzijdige Ryan Gosling (Half Nelson, Blue Valentine) is perfect voor de rol van Driver. Hij zegt weinig, maar zijn ogen verraden dat van binnen een storm woedt. Daarnaast verandert hij met gemak van tedere familieman in een harde crimineel. Goslings veelzijdige acteerprestatie wordt bekrachtigd door visuele stijlelementen: de scènes met de maffia zijn fel wit en kil, maar op de momenten met Irene worden er warme kleuren gebruikt. Ook de bombastische soundtrack met jaren tachtig Eurosynth pop en de score van Cliff Martinez, draagt bij aan de gewelddadige sfeer en het verhaal van een eenzame man die niet anders kan dan rijden.