De eigenzinnige creatieve geest van Miranda July vond zes jaar geleden voor het eerst een groot publiek met haar warme en geestige speelfilmdebuut Me and You and Everyone We Know. In dit lichtvoetige feelgood drama onderzocht July de vraag hoe we in deze individualistische en geïsoleerde wereld elkaars gezelschap moeten zien te vinden. July, geboren als Miranda Jennifer Grossinger, bleek een multitalent, want naast de regie en het scenario speelde ze ook één van de hoofdrollen. Deze disciplines zette de Amerikaanse filmmaakster opnieuw in voor The Future. Als je elkaar dan eenmaal hebt gevonden en samenwoont, hoe hou je het dan een beetje fris en spannend?

Je zou een kat kunnen adopteren bijvoorbeeld. Dat is dan ook precies wat July's filmpersonage Sophie en haar vriend Jason (Hamish Linklater) gaan doen. Jason werkt thuis als helpdeskmedewerker en Sophie is een danslerares die filmpjes van zichzelf op internet zet. Ze nemen het besluit de terminaal zieke kat over precies een maand in huis te nemen. Zo kunnen ze vast wennen aan de situatie. De gedachte aan het toekomstige huisdier zet het leven van Sophie en Jason in een groter perspectief en roept tevens een terugblik op. Want wat is er terecht gekomen van al die dromen en ambities?

Als je al van een typische Miranda July-aanpak kan spreken - er is maar één speelfilm die als vergelijking kan dienen - dan komt deze vooral de eerste helft van The Future om de hoek kijken. Naarmate July vordert in haar vertelling dringen de bittere realiteit, cynisme en een serieuze ondertoon zich steeds meer op. Tot die tijd weet de filmmaakster nog te amuseren met de sprekende kat Paw-Paw die een wel heel eigen kijken geeft op de situatie. Ook de spitsvondige dialogen tussen July en Linklater vormen een aangenaam inkijkje in de inventieve geest van July. De regisseuse heeft goed ingezien dat anderhalf uur vullen met haar onnavolgbare stream of consciousness een beetje te veel van het goede is. De verdiepingsslag die ze inzet is alleen behoorlijk abstract en geforceerd. Zo wil July een punt maken over de digitale wereld die ons overspoelt, maar blijft halverwege hierin steken.

Overschatting
Aanvankelijk wordt er nog aangehaakt bij een concrete gebeurtenis. Bij toeval komt Sophie in contact met een oudere man (David Warshofsky), wiens gezelschap ze steeds vaker opzoekt. Wat haar hiertoe bewogen heeft, blijft een kwestie van gissen. Zoals wel vaker gebeurt met vrijgevochten kunstenaars laat July je, in tegenstelling tot in haar debuutfilm, moeilijk toe in haar denkwereld. Dit leidt ertoe dat The Future dikwijls vermijdt en om de hete brij heen draait. July overschat daarmee haar eigen aanpak. Hoe vermakelijk het begin ook is, het is haast ondoenlijk om vanuit die aftrap op een soepele en natuurlijk manier op drama over te stappen. July probeert het nog door er wat komische momenten in te verwerken, maar die doen misplaatst aan.

De vrouw die onze wereld na het zien van Me and You and Everyone We Know verrijkte met de emoticon ))<>(( is zich in de tussentijd gaan bezighouden met korte films en kunstinstallaties. The Future zou kunnen worden gezien als een vervolg op haar speelfilmdebuut, waarvan echter de overgang ons ontgaat. July's toon, waarbij ze handig gebruikt maakt van magisch realistische elementen, is nog steeds aantrekkelijk en intrigerend. Toch slaagt ze er dit keer minder goed in een band met de kijker op te bouwen, omdat we de ontwikkeling die July sinds 2005 heeft doorgemaakt niet helemaal mee hebben gekregen. The Future mist wellicht samenhang en rechtlijnigheid, maar is nog steeds het product van een unieke filmmaakster met een geheel eigen kijk op de wereld.