Satires of parodieën pakken alleen effectief uit als de uitvergroting of overdrijving nog met één been in de werkelijkheid staat. Als het te ver van de realiteit af komt te staan, is het uit met de herkenbaarheid en zijn de genres ten dode opgeschreven. Met politieke satires is het al niet veel anders. Of het nu gaat om Wag the Dog of - om het dichter bij huis te houden - Vox Populi, het huidige politieke klimaat moet nog wel herkenbaar weerspiegeld worden om aan te kunnen spreken. In De president van Erik de Bruyn ga je een heel end mee in de flauwekul. Er bestaan immers nog steeds politieke gelederen die pleiten voor opheffing van de monarchie. En dan is een jonge Marokkaan als Neerlands eerste president in onze huidige multiculti samenleving al helemaal niet vergezocht.

Ons land is na al het oeverloze politieke gekrakeel verworden tot een republiek. Het meerpartijenstelsel is afgeschaft. Het gaat alleen nog maar om de vraag wie ons land als president mag aanvoeren. Er dingen nog slechts twee groeperingen mee naar het erebaantje. De ultra-linkse Gert Vlonder (Dirk Zeelenberg) neemt het op tegen de vrouwelijke Wilders-cloon Marja Heesters (Rosa Reuten). Vlonder is in politiek opzicht een kluns die met zijn René Froger-uitstraling het klootjesvolk om de tuin probeert te leiden en om zijn vingertje te winden. Heesters is van de snoeiharde aanpak en drukt zich voornamelijk uit in glasheldere maar ongenuanceerde oneliners. Juist als Vlonder aan het kortste end lijkt te trekken komt hij in contact met de onnozele maar razend sympathieke Joes (Achmed Akkabi). Het plan ontstaat om van deze Marokkaanse aspergesteker de eerste president van Nederland te maken, maar het valt te betwijfelen of Joes wel weet waar hij aan begint.

Innemende Akkabi
Het media- en charmeoffensief dat Joes met zijn club afsteekt wordt door regisseur Erik de Bruyn (Wilde mossels, Nadine) op uiterst vermakelijke wijze in beeld gebracht. Onze eigen Ali B. mag de term dan wel haten, Joes groeit uit tot een ware knuffelmarokkaan die al snel de sympathie van het volk weet te winnen. Akkabi, weet net als in Alibi en recentelijk Rabat met zijn innemende voorkomen moeiteloos het publiek voor zich te winnen. De scherpe toon van de eerste helft van De president die scenarist Marco van Geffen weet te treffen wordt echter niet lang aangehouden. Als Joes eenmaal op zijn plek zit wordt de trukendoos opengetrokken om zijn positie zo amusant mogelijk te maken, maar is er van satire of parodie nog nauwelijks sprake. De Bruyn wekt sterk de indruk dat het hem hier wel om te doen is geweest. Er wordt zelfs een liefdesverhaaltje opgetrokken zodat de nieuwbakken politiek leider wat te doen heeft en zich vooral niet met landsbelang hoeft bezig te houden.

De president is de derde verfilming van een schrijfsel van Khalid Boudou, bekend van Het schnitzelparadijs en Pizzamaffia. Het probeert op gekunstelde wijze onverenigbare thema's samen te brengen, wat De Bruyn al snel opbreekt. De entourage rondom de nieuwe president is bovendien van twijfelachtig allooi. Najib Amhali en Ton Kas vormen nog wel een respectievelijk amusante dan wel degelijke toevoeging, wat helaas niet kan worden gezegd van het clubje stereotype nietsnutten dat verder rondom Joes heen hangt.

Frank Lammers spant toch wel de kroon als een Oost-Europese arbeidsimmigrant en mag na De bende van Oss wel eens een jaartje sabbatical gaan houden. Als de contouren van De president eenmaal duidelijk zijn geworden volgt een aaneenschakeling van gemiste kansen. De Bruyn en Van Geffen weten namelijk niet door te pakken en verzuipen in oninteressante zijplotjes en onnozelheden. Wat na een sterk opening overblijft is een boek met een weliswaar onderhoudende kaft, maar met teleurstellend weinig inhoud.