Superspion James Bond is dit jaar vijftig geworden. Toch is 007 sinds zijn eerste optreden in Dr. No maar weinig veranderd. De films zitten nog altijd vol autoachtervolgingen, explosies en mooie dames, maar dat werkt nog steeds. Dat Bond al een tijdje mee gaat, wordt in de 23e film ingezet om te laten zien waarom de spion nog steeds relevant is. En dat levert weer een instant klassieker op. Skyfall stijgt boven voorganger Quantum of Solace uit, door de combinatie van de bekende Bondelementen met moderne snufjes en nieuwe personages.

De Oscarwinnende regisseur Sam Mendes (American Beauty), die met Skyfall zijn eerste Bondfilm maakt, werd door hoofdrolspeler Daniel Craig zelf aanbevolen bij de producenten. En dat terwijl Mendes eerder zijn bedenkingen uitte over Craig als de nieuwe Bond. Mendes werkte eerder met Craig samen aan het beklemmende misdaaddrama Road to Perdition en hij besteedt in Skyfall wederom veel aandacht aan het persoonlijke verhaal van de personages. Zo zien we hoe Bond na een mislukte missie in Turkije weer aan de slag wil en moet bewijzen dat hij nog niet klaar is om met pensioen te gaan.

Bond moet in Skyfall een MI-6 overloper opsporen die het op zijn oude werkgever gemunt heeft. Deze Raoul Silva (Javier Bardem) weet precies waar hij Bond en diens baas M (Judi Dench) moet raken om hen zoveel mogelijk schade te berokkenen. Wat volgt is een visueel spectaculaire klopjacht in Shanghai, Londen en Schotland, waarbij Bond een hoop nieuwe indrukwekkende stunts uithaalt. Zo hangt hij met één hand aan de bewegende lift in een wolkenkrabber en duikt hij met gemak een metrotunnel in.

Nieuwe aanwinst
Naast Sam Mendes is ook Oscarwinnaar Javier Bardem een nieuwe aanwinst voor de Bond-franchise. Net als in No Country for Old Men speelt hij een akelige schurk die ondanks alle ellende, relaxt blijft. Elke zin is een dreigement en rolt laconiek uit Bardems mond. Het is prachtig om te zien dat wanneer Silva zijn kwade plan aan Bond uitlegt, hij er bijna een talkshow van maakt met bijbehorende oneliners.

Een vertrouwd castlid is Judi Dench, die voor de zevende keer te zien is als M. Na het nemen van een aantal cruciale beslissingen die de verkeerde uitwerking hebben, wordt ze gevraagd om vrijwillig met pensioen te gaan. M ziet dit niet zitten en vindt steun bij Bond. Voor het eerst in een Bondfilm wordt hierdoor de relatie tussen mentor en leerling voorzichtig duidelijk en kan Dench de zachte kant van de anders zo norse M laten zien. Een mooie combinatie van oud met nieuw, net als Skyfall zelf.

Zowel M als James Bond staan in Skyfall voor de achterhaalde oude garde die niet meer mee kan komen met de moderne tijd. Maar ze laten desondanks zien waarom een Martini nog steeds geschud moet worden en een ouderwets zendertje de beste methode is om hulptroepen in te seinen. Bond is en blijft tijdloos.