« Terug naar de filmpagina *******

Fantasievolle superheldenfilm

door Anneke Arentsen
Vorig jaar sprak Russell Brand de stem in van de Paashaas in Hop en was James McAvoy te horen als de zoon van de Kerstman in Arthur Christmas. Maar nooit eerder kwamen deze personages samen in één film. In Rise of the Guardians ontdek je dat niet alleen de Kerstman en de Paashaas, maar ook Klaas Vaak, Jack Frost en de Tandenfee elkaar kennen en zich samen ontfermen over de kinderen van de wereld. De nieuwste animatiefilm van Dreamworks voelt als een superheldenfilm met alle mythische figuren uit je jeugd.


Het verhaal van Rise of the Guardians wordt verteld vanuit het perspectief van het minst bekende personage, winterkoning Jack Frost. Jack is een mysterieuze puber met magische krachten, die vol vragen zit. Wie is hij? Wat wil hij met zijn leven? En waarom kunnen kinderen hem niet zien, maar de andere beschermers wel? Ondanks de focus op Jack Frost, komen alle vijf de guardians ruimschoots aan bod. Dit komt doordat schrijver William Joyce (Robots) en scenarist David Lindsay-Abaire (Rabbit Hole) elk personage even goed hebben uitgewerkt, zodat je met ieder van hen meeleeft en als gevolg ook met de hele groep.

Rise of the Guardians raakt niet alleen een gevoelige snaar, maar werkt ook op je lachspieren. Zo heeft de Paashaas het Australische accent van stemacteur Hugh Jackman meegekregen en is hij, anders dan je zou verwachten, net zo stoer als Indiana Jones. De Kerstman (een geweldige Alec Baldwin) ziet eruit als een mix tussen een Russische soldaat en een Hells Angel en vindt Pasen maar een stom feestje met rotte, beschilderde eieren. Hij heeft een leger aan mini-kerstmannetjes die eruit zien als wandelende kerstsokken met belletjes en de hele tijd alles in de war sturen. De pret is compleet door een running gag met een Yeti die in de werkplaats van de kerstman alles van een verfje voorziet en daarna te horen krijgt dat het voor niets is geweest.

Slecht geanimeerde schurk
Ook de animatie is om van te genieten. Vooral Klaas Vaak is een lust voor het oog, met alle minuscule zandkorreltjes die als gouden vlokjes door de lucht vliegen. Hij kan niet praten, maar laat zijn gevoelens blijken door zandfiguren boven zijn hoofd te maken. Zijn mimiek doet de rest. Het is dan ook jammer dat de animatie van schurk Pitch Black, de boeman, een stuk minder uitgewerkt is. Pitch lijkt sterk op Hades, de god van de onderwereld, uit Disneys Hercules. Zijn gelaat is totaal niet gedetailleerd, terwijl het zwarte stof dat hij gebruikt om kwaad te doen wel heel fijn is. Hierdoor komt de boeman niet zo sterk over als zou moeten en dat terwijl Jude Law hem juist een heerlijk maniakale stem meegeeft.

Toch komt de boodschap van Rise of the Guardians uiteindelijk wel over: kinderen moeten in zichzelf geloven en zijn wie ze willen zijn. Dit komt zowel naar voren in het verhaal van Jack Frost, die nog zoekende is, als in het verhaal van alle guardians, die pas hun werk kunnen doen als alle kids in hen geloven. De film is een ode aan de fantasie, iets wat volwassenen ook nog herkennen. Want wie heeft er nou niet in Paashaas of de Kerstman geloofd? Een mooi superheldensprookje voor de feestdagen.