« Terug naar de filmpagina *****

Slavernijdrama wil maar niet beklijven

door Anneke Arentsen
De laatste jaren zagen we opvallend veel slavernijdrama's voorbijkomen. Met succes, want 12 Years a Slave won de Oscar voor Beste Film en Christoph Waltz kreeg een Academy Award voor zijn bijrol in Django Unchained. Nederland deed een duit in het zakje met Hoe duur was de suiker, over slaven in Suriname. Daarnaast maakte debuterend regisseur Jeroen Leinders het kleinschalige drama Tula: The Revolt. Leinders weet nog iets toe te voegen aan de stroom slavernijfilms, door een nog nooit verfilmde periode uit de Nederlandse geschiedenis te tonen: namelijk de slavenopstand in Curaçao in 1795. Tula vertelt het waargebeurde verhaal van een slaaf die, net als Solomon Northup in 12 Years a Slave, tegen zijn onderdrukkers in opstand durft te komen. Dit gaat uiteraard niet zonder slag of stoot.



Waarom wel?

Het is prijzenswaardig dat debuterende regisseur Leinders een relatief onbekend deel van onze geschiedenis durft te vertellen. Hierbij toont hij het perspectief van de slaven, maar kiest hij niet meteen hun kant. Het verhaal wordt dus niet verteld om je een bepaalde richting op te duwen, zoals in Hoe duur was de suiker. De film is daarnaast op Curaçao gedraaid op de plekken waar de gruwelijkheden daadwerkelijk hebben plaatsgevonden. Dit geeft een extra dimensie aan het drama. De in 2012 overleden Jeroen Willems is perfect op zijn plaats als de starre plantagehouder Van Utytrecht en Jeroen Krabbé komt tot zijn recht als de wijze, maar gecorrumpeerde gouverneur.

Waarom niet?

Het feit dat de opstand uit Tula: The Revolt waar gebeurd is, is niet genoeg om je geboeid te houden. Hiervoor geeft Leinders zijn tragische verhaal niet genoeg body mee. De personages blijven vlak, doordat we nooit te weten komen wie Tula is en hoe zijn relatie met zijn lief Speranza tot stand is gekomen. Het enige dat telt is de strijd om vrijheid. Dit gevecht neemt bijna de gehele speelduur in beslag en wil ondanks het vele vuurgeweld maar niet spannend worden. Tula gaat namelijk om de scène in gesprek met hooggeplaatste overheidsmedewerkers, waarna er weer gevochten kan worden. Daarnaast komt Tula wel heel toevallig aan de informatie dat de slavernij in Haiti is afgeschaft. Als het moment daar is, komt bijna geen enkele slaaf op het idee om niet met Tula mee te gaan, terwijl in opstand een grote kans op overlijden betekent. De keuze voor Engels als voertaal is jammer. Leinders heeft nu wel een internationale cast tot zijn beschikking, maar niet iedere acteur kan accentloos Engels spreken. De ene Nederlanders, zoals Jeroen Willems, spreekt perfect Brits, maar Derek de Lint en Henriëtte Tol hebben meer moeite om hun Nederlandse roots te verbergen. Dit leidt alles leidt af van het toch al zo vlakke verhaal.

Kortom...

Tula: The Revolt is het zoveelste slavernijdrama in korte tijd, maar regisseur Jeroen Leinders weet toch een relatief onbekend deel van de Nederlandse geschiedenis over te brengen. Hij kiest geen kant, maar hierdoor blijft het verhaal wel vlak. De personages zijn minimaal uitgewerkt en het geheel wil maar niet spannend worden. De gevechten worden namelijk telkens onderbroken door gesprekken tussen slaaf en overheidsmedewerker. Het gaat allemaal te makkelijk, waardoor het moeilijk is om mee te leven.

Trailer van Tula: The Revolt