Met Hollywoodveteranen Frank Langella en Susan Sarandon als grootste namen is Robot & Frank misschien niet meteen de eerste keus voor het jonge publiek. De zachtaardige uitstraling van de robot uit de filmtitel maakt meteen duidelijk dat dit geen actiegevulde kaskraker is. Maar subtiliteit is juist de grootste kracht van dit aandoenlijke komische drama in de nabije toekomst, over de vergeetachtige Frank en zijn robotvriend.

"That thing is gonna kill me in my sleep", gromt Frank als hij de robot voor het eerst ziet. Dat hij geen fan is van de witte thuishulp is duidelijk. Maar dat Frank hulp nodig heeft is ook glashelder; zijn huis is een zootje, hij eet ongezond en zijn geheugen begint het langzaam te begeven. Dat zijn dementie ernstige vormen aan begint te nemen, wordt duidelijk wanneer oud-crimineel Frank nog een laatste slag denkt te slaan. In een donker, stil huis stopt hij vliegensvlug zijn broekzakken vol met kostbaarheden, totdat hij een foto ziet staan van kinderen. Zijn kinderen. Langella is zo op zijn plaats in de titelrol van de gelijknamige Frank dat hij de scène tragisch en komisch tegelijk maakt. Dat is de tendens van de gehele film. Het onderwerp wordt niet gebagatelliseerd, maar ook niet tot in den treure uitgemolken met tranentrekkende scènes.

Op een dag staat Franks bezorgde zoon Hunter (James Marsden) dus voor de deur met dé oplossing: een lompe witte robot. De kunstmatige thuishulp heeft een geduldige stem en geeft, tot Franks ergernis, meteen suggesties om de gezondheid van zijn 'patiënt' te verbeteren. Als Hunter weer wegspurt in zijn dure auto is het eerste wat Frank doet de uitknop zoeken, maar de robot is speciaal gemaakt voor lastige patiënten en is dan ook onmogelijk uit te schakelen. Frank moet het er maar mee doen. Wanneer hij echter bij toeval ontdekt dat zijn elektronische hulpje geen restricties heeft wat betreft illegale activiteiten, krijgt hij snode ideeën. De robot ziet hoe Franks geheugen verbetert door de opwinding en het plezier van de criminele plannen en besluit erin mee te gaan.

Goed gebalanceerd
Naast een bezorgde zoon, heeft Frank ook een overbezorgde dochter: Madison, gespeeld door Liv Tyler. Ze vliegt de halve wereld over om haar dementerende vader bij te staan, maar ze had beter weg kunnen blijven. Madison is een vervelende volwassen puber, die de boel flink verpest met haar politiek correcte gezever over 'robotrechten'. Ook overbodig is het moralistische verhaallijntje van bibliothecaresse Jennifer (Susan Sarandon) over de ondergang van haar bibliotheek. Ondanks dat is Sarandons rol van 'love-interest' aan het einde van Robot & Frank onmisbaar en hartverscheurend.

Frank Langella speelt onroerend en overtuigend als de afwisselend heldere en verwarde Frank. De acteur doet het vaker goed als de chagrijnige senior, maar laat nu zien dat hij meer kan dan alleen brommen. De dementie voegt een extra dimensie toe aan zijn titelrol. Ook de manier van filmen geeft extra diepte: de bosrijke omgeving is prachtig en de altijd aanwezige Robot op de achtergrond zorg voor een warme sfeer.

Tegelijkertijd zorgt de lompe uitstraling van het klinische huishoudhulpje in het ouderwetse interieur regelmatig voor een lach. Het feit dat debuterend regisseur Jake Schreier niet heeft gekozen voor een geavanceerde robot met een hip roestvrij straal uiterlijk draagt bij aan de lieflijke en aandoenlijke sfeer die Robot & Frank van begin tot eind draagt. Een originele, verfrissende film met een goede balans van een serieus onderwerp gelardeerd met komische momenten en ontroering.