Deze documentaire is gemaakt door Pieter Fleury, een man die als kind tegenover het huis van Ramses Shaffy woonde en daar dan ook vaak over de vloer kwam. Hij was zogezegd kind aan huis bij Ramses. Vanuit zijn herinneringen is deze documentaire gemaakt. Hij herinnert en ondervraagt de mensen die vroeger vaak bij zijn overbuurman waren.

Deze documentaire bestaat uit vertelde verhalen van de naasten van Ramses Shaffy en verhalen van Ramses Shaffy zelf. De film opent met een bezoek aan Ramses Shaffy anderhalf jaar geleden. Vrij duidelijk is dan al de verslechterde staat waarin Ramses verkeerd en dat wordt zeer goed overgebracht op film. De hele film is geschoten met 35mm film en aangevuld met archiefbeelden van optredens en nieuwsitems. Deze zijn op passende wijzen aan elkaar geplakt. De archiefbeelden geven een zeer duidelijke ondersteuning aan het verhaal wat wordt verteld.

De interviews in de film wisselen van diepgaande gesprekken tot vertellingen van een hopeloos verliefde tiener. Het hele leven van weleer wordt zeer duidelijk geromantiseerd, niet zozeer door de maker van de film als wel door de geïnterviewden. Deze verhalen staan in schril contrast met het huidige leven van Ramses Shaffy. Deze beelden laten duidelijk zien hoeveel tol het leven van de jaren zestig heeft geëist bij de inmiddels in een verzorgingstehuis wonende Ramses.

De archiefbeelden brengen de sfeer in de film. Zij geven de film de vrolijkheid die zeker niet mag ontbreken in een documentaire als deze. Er werd destijds geleefd en dat wordt duidelijk weergegeven. Er hadden meer van deze beelden gebruikt mogen worden, maar dat zou de film mogelijk nog meer romantiseren dan bijvoorbeeld de verhalen van Liesbeth List. Het mooiste moment uit de film is een moment van archiefbeeld. Waarin blijdschap en verdriet elkaar in rap tempo opvolgen.

De film heeft een duidelijke lijn. Een lijn uitgestippeld door het overbuurjongetje van Ramses Shaffy. Een lijn gevolgd door de geïnterviewden. Deze film is absoluut het kijken waard. Ook voor diegene die niet in de jaren zestig hebben geleefd en dus ook voor diegene die Ramses Shaffy nooit als het icoon van de jaren zestig gezien hebben. Het kijken van deze film laat je na afloop tegelijk blij en verdrietig achter. Blij voor het feit dat hij echt zijn leven leefde en verdrietig om te zien hoeveel tol deze wijze van leven heeft geëist. Maar als je met het maken van een documentaire zulke gevoelens los krijgt bij mensen, heb je je werk goed gedaan. 'Ramses, de film' is een mooie documentaire over een aparte verschijning.

Camiel Cornelissen