'Brother' speelt zich in hetzelfde milieu af waarin de meeste films van regisseur Takeshi Kitano zich afspeelt, dat van de georganiseerde maffia. Het betreft dit keer niet alleen de Japanse maffia maar ook de in Los Angeles rivaliserende maffiabendes zoals de 'hispanics' en natuurlijk de Italianen. Het maakt voor hoofdpersoon Yamamoto echter weinig uit wie hij op zijn weg vindt; hij ruimt alles dat hij op zijn weg tegenkomt op om vervolgens de vrijgekomen plaats in te nemen.

Het is dan ook niet zo vreemd dat 'Brother' erg gewelddadig is. Dit geweld is in tegenstelling tot bijvoorbeeld Kitano's eerdere maffiafilm 'Hana-bi' verre van stijlvol. Alles is recht-toe-recht-aan en dat maakt de film erg hard. Het is echter niet Kitano's bedoeling om een blik te geven in de keuken van de Japanse maffia overzee. Kitano introduceert in 'Brother' zijlijnen die de film wat meer 'body' moeten geven. Zo is daar een enigszins krampachtig overkomende romance tussen het door hemzelf gespeelde personage van Yamamoto en een giechelende prostituee dat nauwelijks weet te overtuigen.

Een ander element dat hij introduceert is de vriendschap tussen Yamamoto en Denny, de enige zwarte jongen uit de bende, goed gespeeld door Omar Epps. Het is een vriendschap die uit een ruzie ontstaat maar daarna uitgroeit tot het prachtige middelpunt van de film. 'Brother' komt eigenlijk alleen op deze momenten echt tot leven. In een ontroerende scène bezoekt de schuchtere Yamamoto Denny's moeder die jarig is en voor wie hij prachtige cadeaus heeft gekocht. Het is in een scène als deze dat de film kortstondig weet te boeien en te ontroeren. Het is een moment dat veelvuldig in Kitano's voorlaatste film 'Kikujiro' te zien was maar veel te weinig in 'Brother' voorkomt.

Jorn Konijn