« Terug naar de filmpagina

Je ziet de filmpitch al bijna voor je: een overenthousiaste scenarioschrijver die zijn nieuwste half geslaagde script aan een studio probeert te slijten: "'Notting Hill' meets 'Analyse This'!". Zo ongeveer zal 'Mickey Blue Eyes' zijn ontstaan. De film maakt handig gebruik van het stijve Engelse imago van hoofdrolspeler Hugh Grant en de recente interesse voor maffia-komedies.

Grant speelt de sympathieke Michael Felgate; ceremoniemeester bij een veilinghuis en hopeloos verliefd op onderwijzeres Gina Vitale (Jeanne Tripplehorn). Niets lijkt hen in de weg te staan een prachtige relatie op te bouwen maar de film zou simpel weg niet gemaakt zijn als er geen probleem boven water zou komen. Dat probleem is Gina's vader Frank (James Caan) die Michael maar niet mag ontmoeten.

Wat is namelijk het geval? Frank is de leider van de plaatselijke maffia en dat maakt hem niet direct de meest geliefde schoonvader van het westelijk halfrond. En wat als Frank, Michael via zijn veilinghuis gaat gebruiken om geld wit te wassen? Problemen te over in 'Mickey Blue Eyes', hoewel het weinig mensen zal verbazen dat na een kleine 100 minuten alles weer in kannen en kruiken is.

'Mickey Blue Eyes' is een slecht getimede flauwe komedie. Een grappig uitgangspunt wil niet altijd betekenen dat een film direct geslaagd is. De regie, in handen van de weinig zeggende Kelly Makin, slaat voortdurend de plank mis. James Caan mag zijn Godfather-rol nog maar eens een keer opvoeren en Grant lijkt nooit meer af te komen van zijn stiff-upper-lip imago. Het is allemaal al eens gedaan en vooral ook veel beter.

Jorn Konijn