Met het oog op het recente ongeluk met het Colombia-ruimteveer is de openingsscène van 'The Core' misschien een beetje pijnlijk. We zien een spaceshuttle die door een vreemd magnetisch veld volledig uit koers raakt bij de landing en midden op het centrum van LA dreigt te storten. Gelukkig is de briljante astronaute Beck Childs (Hilary Swank) aan boord, die het voertuig veilig aan de grond zet. Maar ook op andere plekken op de wereld gebeuren bizarre dingen. Zo slaan in Londen opeens alle duiven op tilt, die vervolgens een enorme ravage aanrichten (Hitchcock, eat your heart out), begint de Golden Gate Bridge in San Francisco te smelten en in te storten, en overlijden in Boston op hetzelfde moment 32 mensen met een pacemaker aan een hartaanval. De Amerikaanse overheid is in rep en roer, maar Amerika zou Amerika niet zijn als zij niet fijn de wereld van zijn ondergang gaat redden. Wetenschappers ontdekken dat het elektromagnetische veld van de aarde verstoord is, omdat de kern van de aarde is gestopt met draaien. De aarde dreigt één grote magnetron te worden, waarin al het leven door straling verschroeid zal worden, tenzij de kern niet snel weer zal gaan draaien.
De enige manier om deze ramp te voorkomen is af te reizen naar de kern van de aarde en daar met kernbommen deze weer te laten draaien. Snel wordt een groepje uitverkoren 'true heroes' verzameld die dit dankbare taakje mogen opknappen. Ook een voertuig voor deze bijzondere reis is snel gevonden: een briljante wetenschapper blijkt in de woestijn een soort omgekeerd ruimteschip te hebben gebouwd, dat zich razendsnel in de aarde kan boren. Het wordt een race tegen de klok: zullen de 'Terranauten' op tijd de kern bereiken voordat iedereen op aarde gestoofd is?

In feite verschilt 'The Core' nauwelijks met andere films in het rampenfilm-genre. Met heftige special effects, een groepje helden die eerst niet met elkaar kunnen opschieten maar later voor elkaars leven vechten, een hoop wetenschappelijk gebazel en de minuten die wegtikken voordat de aarde zal vergaan, is 'The Core' alles behalve origineel te noemen. Toch zullen liefhebbers van het genre zich waarschijnlijk geen seconde met de film vervelen, zij krijgen precies wat ze willen en verwachten. Het is duidelijk dat de makers zelf de film ook niet al te serieus nemen, veel scènes zijn zo over the top en B-film-achtig, dat het weer grappig wordt. Dat het script soms wel erg rammelt en de dialogen niet bijster intelligent zijn: who cares? Je weet immers wat je van een film als 'The Core' zou moeten verwachten: puur popcornentertainment, niets meer en niets minder.

Henriette Canneman