Het succesverhaal van Trey Parker en Matt Stone is bekend. Na het in elkaar flansen van een eenvoudig geanimeerde, digitale kerstkaart genaamd 'The Spirit of Christmas' (of 'Jezus vs. Santa'), die via het internet binnen korte tijd razend populair werd, kreeg het duo een animatie-serie aangeboden door het tv-kanaal Comedy Central. Deze serie, 'South Park', ontpopt zich tot een van de meest lucratieve maar ook controversiële animatie-series van de laatste decennia.

In 'South Park: Bigger, Longer and Uncut' kunnen we zo'n tachtig minuten lang genieten van de avonturen van de bewoners van South Park, en dan ook nog eens in de vorm van een musical. Voor Trey Parker, die de regie in handen had, was een avondvullende speelfilm niets nieuws. Eerder maakte hij al het geflopte 'Orgazmo' en daarvoor 'Cannibal! The Musical'. In de laatstgenoemde film had Parker al kunnen oefenen in het maken van een musical en samen met Stone wist hij al meerdere muzikale nummers voor South Park in elkaar te draaien.

In de film 'South Park: Bigger, Longer and Uncut' breekt er een oorlog uit tussen de Verenigde Staten en buurland Canada. De oorzaak is een ruzie over een platte Canadese film, 'Terence & Philip; Asses On Fire', die de jeugd in de Verenigde Staten slecht beïnvloed zou hebben. De schuld wordt op een idiote manier in de schoenen van Canada geschoven waarop Amerika een chip laat ontwikkelen die bezorgde ouders hun scheldende kinderen kunnen toedienen. Bij ieder scheldwoord krijgt het kind een stroomstoot.

Parker en Stone parodiëren hiermee de manier waarop de Amerikaanse filmkeuring en andere moraalridders met zaken als geweld, seks en 'strong language' in films en televisieseries omgaan. Geheel in stijl van de televisieserie volgt aan het eind van de film dan ook de moraal, die zo mierzoet als het maar kan, gebracht wordt. Als ouders meer tijd zouden uittrekken voor hun kinderen in plaats van televisie en internet te zien als een soort kinderoppas, zou alles niet zo uit de hand zijn gelopen. Dat neemt natuurlijk niet weg dat het oordeel van de Amerikaanse filmkeuring over de 'South Park: Bigger, Longer and Uncut' niet mals is; het kreeg de 'R-rating' voor vulgair taalgebruik, botte, seksuele humor en sterk gewelddadige scènes.

'South Park: Bigger, Longer and Uncut' blijft trouw aan de serie, vol met grappen over vrouwen, joden, de zwarte medemens, het leger, de overheid en ga zo maar door. Ook een gala aan mediafiguren moeten het weer ontgelden. Zo worden bekende acteurs en actrices zonder pardon gekleineerd en is Saddam Hoessein zelfs te zien als minnaar van Satan. Politieke incorrectheid is voor Parker en Stone dan ook een streven, uiteraard nooit zonder een goede reden. Dit in combinatie met een flinke greep verwijzingen naar de filmgeschiedenis en natuurlijk het musicalgedeelte, maakt 'South Park: Bigger, Longer and Uncut' een unieke film. De liefhebber van de serie zal genieten van de net iets grovere opzet van de grappen in de film. Voor diegene die niet bekend zijn met 'South Park' is de film een aanrader. Je zal namelijk hoe dan ook sterke gevoelens ontwikkelen voor de film, hetzij positief, hetzij negatief. Test uzelf.

René Glas