'Igby Goes Down' is, in tegenstelling van wat de titel doet vermoeden, gelukkig geen gay-pornofilm. Het is eigenlijk een tienerfilm over hoe moeilijk het is om volwassen te worden, alhoewel Igby mijlenver verwijderd is van de clichématige incarnaties van het genre die meestal te zien zijn in de bioscoop. Geen sexuele uitbuiting van gebak, zoetsappige suikerspinromantiek of wijze levenslessen in handzame verpakkingen. 'Igby Goes Down' toont een stuk realistischer de frustratie, opgekropte woede en de eenzaamheid die inherent zijn aan de puberteit.

Igby zelf is egocentrisch, rancuneus en bij vlagen onuitstaanbaar. Net een echte puber dus, en het magistrale spel van Culkin zorgt ervoor dat Igby zelf altijd onze sympathie heeft.

Op weg naar de zoveelste school vlucht Igby uit de limousine en schuilt bij de vriendin van zijn peetoom D.H. (Jeff Goldblum). Rachel (Amanda Peet) is niet bijster gelukkig met zijn aanwezigheid, maar aangezien Igby haar vriendje/dealer Russel (Jared Harris) weet te amuseren, mag hij er blijven. In de stad ontmoet Igby de eigenzinnige Sookie Sapperstein (Claire Danes), die hij eerder tegen het lijf liep toen ze de catering deed op een feestje van zijn peetoom. Ze groeien naar elkaar toe, maar als Igby's broer Ollie (Ryan Phillippe) hem achterhaald om hem weer naar school te doen gaan, wordt duidelijk dat Igby niet eeuwig kan blijven rennen. Zeker niet als zijn moeder terminaal ziek blijkt te zijn.

Eén van de beste elementen uit 'Igby Goes Down' is de briljante cast. Naast Kieran Culkin verdienen Ryan Phillippe als Patrick Bateman wanna-be, Susan Sarandon als Igby's vileine moeder en Bill Pullman als zijn schizofrene vader een fiks schouderklopje voor geweldige acteerprestaties. Daarnaast is Jeff Goldblum bijzonder sterk suiker/peetoom met twee gezichten; een genuanceerde rol die ietwat afwijkt van zijn gebruikelijke neurotische personages.

Een goed acteur is niets zonder een goed script, en gelukkig stelt Igby daarin ook niet teleur.
Niet alleen is geeft het elke acteur een sappige rol, het staat tevens bol van de scherpe dialogen en snedige opmerkingen en weet intelligent te zijn zonder belerend of neerbuigend te worden.
Het is verfrissend om een film te zien waarin literaire verwijzingen en erudiete uitspraken niet eindeloos uitgelegd worden om maar de grootste gemene deler aan te kunnen spreken, maar die de kijker in waarde laat. Dit betekent wel dat de film op sommigen snobistisch en hoogdravend zal overkomen, maar je kunt nou eenmaal niet iedereen te vriend houden.

Al deze sterke punten van Igby Goes Down zullen er jammer genoeg waarschijnlijk voor zorgen dat het de beste film van het jaar wordt die niemand heeft gezien. Er zitten geen ontploffingen, Cyborgs, zombie-piraten of mega-sterren in en ook de afwezigheid van grappen gebaseerd op lichaamsfuncties zou voor een verminderde interesse kunnen zorgen. En dat is heel erg jammer, want 'Igby Goes Down' is één van die zeldzame films die moeiteloos van komedie naar tragedie omschakelt en daarna weer terug, zonder sentimenteel te worden en zonder dat het de impact van een enkel genre verminderd. Wees er dus snel bij!

Luuk van Huët