Wie bedenkt dat regisseur Robert Rodriguez verantwoordelijk is voor films als 'Desperado', 'From Dusk Till Dawn' en 'The Faculty' - stuk voor stuk doorspekt met geweld - zal vreemd opkijken dat zijn nieuwste project een heuse kinderfilm is. Of kinderfilm, het leuke van 'Spy Kids' is dat de héle familie er een aardig uitje aan heeft.

Rodriguez werkte overigens al eerder met kinderen in 'The Misbehavers', de door hem geregisseerde episode uit het komische vierluik 'Four Rooms'. Hierin lieten twee criminele ouders hun zoon en dochter achter in een hotelkamer, terwijl ze zelf op stap gingen. De twee jonge relschoppertjes waren allebei keurig gekleed in smokings. "Ze zijn net kleine James Bonds", bedacht Rodriguez en kwam zo op het idee van 'Spy Kids'.

Dit keer zijn de ouders in kwestie geen criminelen, maar meesterspionnen. Nadat vader en moeder Cortez (Antonio Banderas en Carla Cugino) elkaar het jawoord gaven, lieten ze hun carrière echter ver achter zich en begonnen aan een saai gezinsleven. Zoontje Juni en dochter Carmen konden nooit vermoeden wat voor een stormachtig verleden hun ouders hadden. Totdat de twee ex-spionnen besluiten om opnieuw in actie te komen om een aantal ontvoerde collega's op te sporen.

Ook zij worden echter al snel gevangen gehouden, in het kasteel van de merkwaardige Floop (Alan Cumming) die een leger van robotkinderen op de been wil brengen. Juni en Carmen moeten zich razendsnel omscholen tot Spy Kids. Hun eerste missie: het bevrijden van hun ouders. Ze beschikken daarbij over een keur aan technische snufjes, waarvan zelfs Q zou gaan watertanden.

'Spy Kids' is zo'n film die behalve de kinderen ook een ouder publiek zal aanspreken, op een manier zoals 'Toy Story' dat bijvoorbeeld doet. Al komt dat hier niet zozeer door een sterk script of scherpe grappen en verwijzingen. 'Spy Kids' moet het vooral hebben van de weergaloze special-effects en de merkwaardige, sprookjesachtige verzinsels. Neem bijvoorbeeld de zogenaamde Thumb-men van Floop, slechts één van de creaties uit deze fantasievolle wereld.

Daarnaast is er gelukkig ook nog de razendsnelle montage en de Spaans getinte humor die de films van Rodriguez zo typeren. Hij is gewend om snel en goedkoop te werken. Kennelijk kan Rodriguez ook met een aanzienlijk groter budget uit de voeten, zonder zijn signatuur te verliezen. En dat is knap.

Jasper van Oosten