Het is moeilijk te geloven dat 'Lost in Translation' Sofia Coppola's tweede film is. Moeiteloos weet ze de balans te vinden tussen drama en komedie. Je zou kunnen zeggen dat het in haar genen zit. Haar vader is Francis Ford Coppola, de maker van meesterwerken als 'The Godfather' en 'Apacolypse Now'. Maar er zijn talloze voorbeelden waarbij talent en afkomst niets met elkaar te maken hebben. En hoewel sommigen kunnen zeggen dat ze het talent van haar vader heeft geërfd, ben ik het er niet meer eens want ze heeft een unieke stijl en een geweldig gevoel voor humor. Wel net als haar vader, houdt ze ervan om alle touwtjes in handen te hebben: ze schrijft, produceert en regisseert haar eigen werk.

Het verhaal is ontdaan van alle franje die je normaal tegenkomt in een romantische komedie en toch heb je niet het gevoel dat je naar een 'moeilijke film' kijkt. Dit komt grotendeels door de geweldige cast. Bill Murray is op zijn best. Deze man is van nature grappig en heeft niet eens woorden nodig om humoristisch te zijn. Een scène waarin hij ruzie heeft met een fitnessapparaat is hilarisch. Murray speelt een acteur, Bob Harris, die zijn beste tijd heeft gehad en daarom in Tokio is om reclamefilmpjes op te nemen voor een derderangs whiskymerk. Een weekje werken en twee miljoen dollar verdienen. Bob zit in een midlifecrisis. Hij vraagt zich af wat hij daar in vredesnaam doet. "Ik zou op dit moment op het toneel kunnen staan."

Hij krijgt fantastisch tegenspel van Scarlett Johansson. De negentienjarige actrice is een verademing na al haar suikerzoete leeftijdsgenoten in films die je na een dag vergeten bent. Ze heeft een twinkeling in haar ogen die elk bevroren hart doet smelten. Haar personage, Charlotte, zit ook in een crisis. Ze is net getrouwd met een fotograaf en komt er gaandeweg achter dat dit een vergissing is geweest. Omdat hij voor een fotoreportage hele dagen weg is, zit ze vaak alleen. Totaal verloren brengt ze haar dagen door in de hotelkamer, luisterend naar selfhelptapes. Met andere woorden: Bob en Charlotte zijn twee eenzame zielen, verlangend naar menselijk contact.

Er zit geen vals sentiment in 'Lost in Translation'. De hotelkamers zijn rommelig en de shirts van Bob behoorlijk fout ("Je zit echt in een midlifecrisis", zegt Charlotte terecht). De stad, gezien door de ogen van een westerling, met zijn verblindende neonreclame en lawaaierige speelhallen met spelletjes die je nog nooit hebt gezien, laten een verwarrende indruk achter. Het is daarom zo uniek dat juist in een karaokebar een van de gevoeligste scènes zit verstopt. Charlotte zingt een zeer fout nummer en Bob is haar tweede stem. Even, heel even, kijkt hij haar aan vol bewondering zoals alleen een vijfjarig kind kan doen. Op dat moment besef je dat je naar een bijzondere film zit te kijken.