Tout va bien, on s'en va

“”

Gedurende de eerste 45 minuten is alles nog koek en ei in 'Tout va Bien, On s'en Va'. Hoewel de drie zussen Laure (Miou-Miou), Beatrice (Sandrine Kiberlain) en Claire (Natacha Régnier) elkaar zéér regelmatig zien, zijn ze bezig met hun eigen dingetjes. Laure is de oudste zus. Zij leeft samen met haar achtjarige dochter in het ouderlijke huis en runt de tangoschool van haar weggelopen vader. Ze kampt voortdurend met een geldtekort en leidt een gezellig doch rommelig leven.

Beatrice is belust op carrièremaken. Samen met haar onbeholpen vriend woont ze in een prachtig appartement. Haar liefde voor haar zussen toont ze met materiële zaken: de tangoschool van Laure is dankzij haar investeringen nog niet failliet en Claire heeft een prachtige piano aan haar te danken.

Claire is een rebel. Ze woont in een kraakpand, wil graag een succesvol pianist worden, gaat om met kunstenaarstypes en heeft een zwak voor minder bedeelden. Zij is dan ook uiteindelijk degene die zich het meest om hun weggelopen vader bekommert.

Als de vader van het drietal plotsklap na vijftien jaar terug in hun leven stapt, begint de ellende. Elk van de zussen reageert op een unieke manier op zijn aanwezigheid. Wantrouwen ontstaat tussen het drietal en deze wordt door de dementerende vader enkel aangewakkerd. De hechte vriendschap tussen de zussen lijkt verloren te gaan, nooit eerder uitgesproken frustraties worden uitgesproken en van blindelings vertrouwen is geen sprake meer. Een ongelukkige gebeurtenis gooit het drietal echter terug in elkaars armen: de familieband blijkt sterker dan alle gekwetste gevoelens.

Regisseur Claude Mouriéras heeft een diepe interesse in de structuur van familiebanden; iets wat hij reeds in 'Dis-Moi Que Je Rêve' aantoonde. Met behulp van onopvallend camerawerk en een strenge acteursregie weet hij het beste in zijn actrices en acteurs naar boven te halen. Het betreft hier sowieso de toplaag van de hedendaagse Franse cinema.

Het verhaal op zich biedt weinig verrassends. 'Tout va Bien' moet het echt hebben van de genuanceerde vertolkingen en de eenvoudige en daardoor behoorlijk herkenbare situaties. Het is inderdaad zo dat de vader wel erg snel door de ziekte Alzheimer wordt geveld en dat de reacties op zijn ziekte elkaar in een hoog tempo afwisselen, maar zoiets neem je bij een slechts 95 minuten durende familiebeschouwing voor lief.

Femke Dusée